نقش هوش مصنوعی در تصمیم گیری های مشارکتی در برنامه ریزی شهری

این مقاله به بررسی مفهوم شهر هوشمند در هزاره سوم میلادی می پردازد. جای که برای نخستین بار جمعیت شهر جهان از ۵۰ درصد فراتر رفته است. با وجود گستردگی ادبیات هنوز اجماعی بر تعریف واحد شهر هوشمند وجود ندارد برخی فناوری را محور اصلی می دانند و برخی دیگر نیز آن را در خدمت توانمندسازی شهروندان قلمداد می کنند. ابعاد شش گانه شهر هوشمند شامل اقتصاد، مردم، حکمروایی، تحرک، محیط و زندگی هوشمند است که در این میان حکمرانی هوشمند نقش کلیدی دارد. همچنین حرکت به سوی شهر انسان گرا که در آن فناوری در اختیار نیازهای ملموس شهروندان از جمله سالمندان و معلولان قرار می گیرد، نه هدفی فناورانه، هوش مصنوعی به عنوان هسته تحلیلی در حوزه های انرژی، حمل و نقل، مدیریت پسماند، پایش محیط زیست و برنامه ریزی شهری ایفای نقش می کند. ایده شهرهای ۱۵ دقیقه ای کارلوس مورنو نیز به عنوان رویکردی مکمل معرفی می شود که با کاهش وابستگی به خودرو و تامین نیازهای روزانه در فاصله پیاده با فناوری های هوشمند ترکیب شده و الگوی مطلوب آینده را شکل می دهد. همچنین حمل و نقل هوشمند (ITS) با بهره گیری از هوش مصنوعی می تواند ایمنی را افزایش، ترافیک و آلودگی را کاهش داده و شهر را به سمت پایداری و قابلیت زندگی بهتر سوق دهد.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، شهر انسان گرا ، حمل و نقل هوشمند ، هوش مصنوعی ، شهر ۱۵ دقیقه ای