ارزیابی عملکرد و پایداری زیست محیطی آسفالت حاوی ضایعات پلاستیکی در چارچوب تحلیل چرخه عمر (LCA) مقاله مروری

افزایش تولید پسماندهای پلاستیکی و چالش های ناشی از دفع آنها ضرورت توسعه راهکارهای پایدار در صنایع زیرساختی را دو چندان کرده است. یکی از رویکردهای نوین در این زمینه استفاده از ضایعات پلاستیکی در مخلوط های آسفالتی به عنوان جایگزین بخشی از قیر یا سنگدانه است. پژوهش حاضر با رویکرد مروری به بررسی عملکرد، فنی، اقتصادی و زیست محیطی آسفالت های اصلاح شده با ضایعات پلاستیکی در چارچوب تحلیل چرخه عمر (LCA) می پردازد. نتایج مطالعات نشان می دهد که استفاده از پلاستیک هایی نظیر PET، HDPE، LDPE و PP می تواند موجب افزایش سختی، پایداری مارشال، مقاومت در برابر شیار شدگی و بهبود دوام روسازی شود. همچنین در بسیاری از پژوهش ها کاهش قابل توجه انتشار گازهای گلخانه ای، کاهش مصرف منابع طبیعی و کاهش هزینه های نگهداری گزارش شده است. با این حال چالش هایی نظیر افزایش تردی در دماهای پایین، جدایی فازی در روش تر، دشواری اختلاط، انتشار احتمالی میکروپلاستیک ها و فقدان داده های میدانی بلندمدت همچنان از موانع توسعه گسترده این فناوری به شمار می روند. تحلیل چرخه عمر نشان می دهد که پایداری واقعی این فناوری زمانی محقق می شود که بهبود عملکرد فنی منجر به افزایش عمر خدمت روسازی یا کاهش ضخامت لایه های طراحی گردد. در مجموع آسفالت حاوی پلاستیک بازیافتی می تواند به عنوان یکی از راهکارهای کلیدی در توسعه روسازی های پایدار و تحقق اقتصاد چرخشی مطرح شود مشروط بر آنکه استانداردهای اجرایی، پایش های میدانی و ارزیابی های زیست محیطی بلندمدت تکمیل و بومی سازی شوند.

کلیدواژه ها:

آسفالت اصلاح شده ، تحلیل چرخه عمر ، پایداری زیست محیطی ، روسازی پایدار