تحلیل الگوهای توسعه فشرده شهری و پیامدهای آن بر کیفیت زندگی

توسعه شهری در دهه های اخیر با چالش های متعددی از جمله گسترش افقی، شهرها افزایش مصرف انرژی ترافیک و کاهش کیفیت محیط شهری مواجه بوده است. در واکنش به این مشکلات، رویکرد «توسعه فشرده شهری» به عنوان یکی از مهمترین راهبردهای برنامه ریزی شهری پایدار مطرح شده است. این رویکرد با تاکید بر افزایش تراکم، کاربری مختلط، زمین توسعه مبتنی بر حمل و نقل عمومی و کاهش پراکندگی شهری تلاش می کند بهره وری فضایی و کیفیت زندگی شهروندان را ارتقا دهد. با این حال، اجرای این الگو پیامدهای مختلفی در ابعاد اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی به همراه دارد که نیازمند بررسی دقیق است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل الگوهای توسعه فشرده شهری و بررسی تاثیرات آن بر کیفیت زندگی شهری انجام شده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسناد و منابع علمی داخلی و خارجی است. نتایج نشان می دهد توسعه فشرده می تواند موجب کاهش مصرف زمین و انرژی، افزایش دسترسی به خدمات و ارتقای تعاملات اجتماعی شود اما در صورت نبود برنامه ریزی مناسب ممکن است مشکلاتی نظیر تراکم بیش از حد، فشار بر زیرساخت ها و کاهش کیفیت محیطی ایجاد کند. در نهایت مقاله پیشنهاد می کند اجرای موفق این الگو نیازمند برنامه ریزی یکپارچه، توجه به عدالت فضایی و مشارکت شهروندان است.

کلیدواژه ها:

توسعه فشرده شهری ، کیفیت زندگی شهری ، پایداری شهری ، برنامه ریزی شهری