استفاده از آب دریا در تهیه مصالح ساختمانی

با توجه به بحران جهانی کمبود آب شیرین استفاده از منابع جایگزین از جمله آب دریا در صنعت ساختمان به یکی از موضوعات مهم پژوهشی تبدیل شده است. این مقاله به بررسی امکان استفاده از آب دریا و ماسه دریایی در تولید بتن و سایر مصالح ساختمانی پرداخته و مزایا، محدودیت ها، اثرات زیست محیطی، اقتصادی و مکانیکی آن را مورد ارزیابی قرار می دهد. نتایج مطالعات نشان می دهد که استفاده از آب دریا در بتن ضمن کاهش مصرف آب شیرین و هزینه های حمل ونقل در مناطق ساحلی می تواند در سنین اولیه موجب افزایش مقاومت فشاری شود، اما وجود یون های کلرید و سولفات خطر خوردگی آرماتورها و کاهش دوام بلندمدت سازه را افزایش می دهد. استفاده از آرماتورهای مقاوم به خوردگی سیمان های ویژه، مواد افزودنی مانند میکروسیلیس و واترپروف، پوشش های محافظ و فناوری های نوین از جمله مصالح زیستی مبتنی بر جلبک می تواند این مشکلات را تا حد زیادی برطرف کند. همچنین تجربه کشورهای مختلف و نتایج تحقیقات انجام شده نشان می دهد که استفاده هدفمند از منابع دریایی همراه با رعایت استانداردهای فنی می تواند گامی موثر در توسعه پایدار، کاهش اثرات زیست محیطی و افزایش بهره وری صنعت ساخت و ساز به ویژه در مناطق ساحلی باشد.

کلیدواژه ها:

آب دریا ، بتن ، آب دریا مصالح ساختمانی ، پایدار ، خوردگی بتن ، توسعه پایدار