ارزیابی تاب آوری فضایی شهرها در برابر تغییرات اقلیمی با رویکرد اجتنابی شهری (نمونه موردی شهر رشت)

این پژوهش به ارزیابی سطح تاب آوری فضایی شهر رشت در مواجهه با مخاطرات ناشی از تغییرات اقلیمی مانند سیل و افزایش دما با تمرکز بر رویکرد اجتناب شهری می پردازد. تاب آوری فضایی به ظرفیت سیستم های شهری برای جذب، بازیابی و سازگاری با شوک های محیطی اشاره دارد. رویکرد اجتناب شهری بر مدیریت و کاهش ریسک از طریق طراحی و برنامه ریزی فضایی پیشگیرانه تاکید می کند. روش تحقیق ترکیبی (کیفی-کمی) بوده و از شاخص های چندمعیاره مبتنی بر داده های GIS برای سنجش وضعیت تاب آوری در سطوح مختلف پهنه بندی شهری استفاده شده است. یافته ها نشان می دهد که ساختارهای توسعه شهری و تراکم بالای برخی مناطق تاب آوری کلی شهر را کاهش داده است. راهکارهای پیشنهادی شامل بازنگری در کاربری اراضی، تقویت زیرساخت های سبز-آبی و اولویت بندی مداخلات اجتنابی در کانون های آسیب پذیر است.

کلیدواژه ها:

تاب آوری فضایی ، تغییرات اقلیمی ، اجتناب شهری ، برنامه ریزی فضایی ، آسیب پذیری شهری ، شهر رشت