الگوبرداری از معماری بومی اقلیم سرد در طراحی مجتمع های مسکونی مدرن نمونه موردی شهر اردبیل

بافت سنتی شهر اردبیل واجد ارزش های والایی در پاسخگویی به نیازهای اقلیمی و کاهش مصرف انرژی است. با این حال در معماری معاصر این شهر پیوند با الگوهای بومی گسسته شده و منجر به افزایش اتلاف حرارتی شده است. طراحی مناسب در کالبد و مشخصات فیزیکی یکی از راهکارهای اقلیمی خانه های تاریخی در تعامل با طبیعت بوده است. در واقع این خانه ها در طی سال ها با آزمون های مختلف به ترکیبی پایدار و اصولی بازتولید شدنی دست یافته اند که علاوه بر تاثیر مستقیم بر سلامت کاربران فضا از مشکلات هدررفت انرژی نظیر شرایط ناسالم فضاهای داخلی بحران های زیست محیطی و... نیز می کاهد؛ اصولی که امروزه در مشخصات کالبدی فضاها کمتر مورد توجه قرار گرفته است. در این میان، معماری بومی شهر اردبیل به عنوان یکی از شاخص ترین نمونه های انطباق با اقلیم سرد و کوهستانی واجد الگوهای کالبدی ویژه ای است. استفاده از دیوارهای قطور با ظرفیت حرارتی بالا، سازماندهی متراکم پلان و بهره گیری از فضاهای میانی نه تنها پاسخی به سرمای استخوان سوز منطقه بوده بلکه هویت کالبدی شهر را نیز شکل داده است. لذا بازخوانی این اصول و انطباق آنها با تکنولوژی های نوین ساخت ضرورتی است که در پژوهش حاضر به آن پرداخته می شود. روش تحقیق توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای است. نتایج نشان می دهد که الگوهایی همچون بهره گیری از توده حرارتی، سازماندهی فضایی متراکم و استفاده از فضاهای واسط (ایوان و گلخانه) می تواند تا حد زیادی نیاز به انرژی های فسیلی را در این منطقه سردسیر کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

شهرک ، زیستی ، اقلیم سردسیر ، فرم و تراکم ، شهری ، پوسته ساختمانی ، مصرف انرژی ، تحلیل همبستگی