هوش مصنوعی شهری درهم تنیدگی، فناوری فضا و اخلاق در شهرهای معاصر

توسعه سریع هوش مصنوعی (AI) منجر به ادغام روزافزون این فناوری ها در بافت شهرها شده و پدیده ای به نام «هوش مصنوعی شهری» را پدید آورده است. این مقاله مروری با مبنا قرار دادن مقدمه ای بر یک شماره ویژه از مجله هوش مصنوعی و جامعه به بررسی ابعاد میان رشته ای این پدیده می پردازد. هدف اصلی تدوین یک دستور کار تحقیقاتی برای مطالعه انتقادی و جامع هوش مصنوعی در فضاها، مکان ها و زندگی های شهری است. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی شهری فراتر از ابزاری برای بهینه سازی، به عنوان عاملی برای بازآرایی روابط، قدرت، ایجاد معضلات اخلاقی جدید (نظارت، شفافیت، حریم خصوصی) و دگرگونی مفاهیم بنیادین مانند حق بر «شهر» عمل می کند. نتیجه گیری می شود که درک این پدیده نیازمند رویکردهای فرارشته ای است که در آن علوم کامپیوتر، مطالعات شهری، اخلاق و طراحی با هم تلفیق شوند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، شهری ، شهر هوشمند ، اخلاق ، دیجیتال ، نظارت ، برنامه ریزی شهری