طراحی و پیاده سازی خانواده های شغلی به مثابه زیرساخت یادگیری سازمانی در عصر دیجیتال

عصر دیجیتال، سازمان ها را با انبوهی از اطلاعات و همزمان کمبود دانش ساختاریافته مواجه ساخته است. در این فضا، مسئله کلیدی دیگر صرفا دسترسی به آموزش نیست، بلکه طراحی زیرساختی است که بتواند جریان های یادگیری را در مسیرهای شغلی مشخص هدایت کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین «بلوغ خانواده های شغلی» و «اثربخشی یادگیری سازمانی در عصر دیجیتال» و با روش کمی از نوع پیمایشی انجام شده است. جامعه آماری شامل مدیران و کارشناسان منابع انسانی و آموزش در سازمان های متوسط و بزرگ مستقر در شهرستان های لامرد، مهر و عسلویه بود. داده ها در مقطع زمانی نیمه دوم سال ۱۴۰۳ تا پایان سال ۱۴۰۴ با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته گردآوری و در بستر نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ با بهره گیری از ضرایب همبستگی اسپیرمن و رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شد. یافته ها نشان داد که میانگین بلوغ خانواده شغلی (۳.۱۲ از ۵) و اثربخشی یادگیری سازمانی (۳.۰۵ از ۵) در سازمان های مورد مطالعه در سطح متوسط رو به پایین قرار دارد. فرضیه اصلی پژوهش تایید شد و رابطه مثبت و معناداری بین بلوغ خانواده های شغلی و اثربخشی یادگیری سازمانی مشاهده گردید (۰.۵۳۴ = r، ۰.۰۰۱ > Sig). در میان ابعاد سه گانه خانواده شغلی، «سیستم تطبیق مهارت» با ضریب استاندارد ۰.۳۴۱ قوی ترین پیش بین و «مسیرهای پیشرفت چندگانه» با ضریب ۰.۱۷۸ ضعیف ترین پیش بین بودند. ابعاد سه گانه خانواده شغلی در مجموع ۴۲ درصد از تغییرات اثربخشی یادگیری سازمانی را تبیین کردند (۰.۴۲۰ = R²). بر اساس یافته ها، مهمترین شکاف در سازمان های ایرانی نبود سیستم هوشمند تطبیق مهارت و نقشه شایستگی پویا است. پژوهش حاضر با ارائه هشت سیاست عملی در سطوح کوتاه مدت، میان مدت و بلندمدت (از استقرار سیستم تطبیق مهارت تا تاسیس آکادمی خانواده شغلی در سطح منطقه)، مدلی بومی برای پیوند خانواده های شغلی با یادگیری سازمانی در عصر دیجیتال ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

خانواده شغلی ، یادگیری سازمانی ، سیستم تطبیق مهارت ، عصر دیجیتال ، سازمان های ایرانی