نقش مدیریت دانش در بهبود رفتار شهروندی

هدف اصلی این پژوهش، تبیین و تحلیل نقش مدیریت دانش به عنوان یک رویکرد نوین مدیریتی در بهبود و ارتقای رفتار شهروندی است. در عصر حاضر که جوامع به سمت دانش بنیان شدن حرکت می کنند، شهروندان برای ایفای نقش موثر خود نیازمند دسترسی، فهم و به کارگیری دانش مرتبط با حقوق، وظایف و مسائل اجتماعی خود هستند. این مقاله با استفاده از روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و با رویکرد مرور کتابخانه ای، به بررسی مبانی نظری دو مفهوم «مدیریت دانش» و «رفتار شهروندی» و ارتباط متقابل آن ها می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که فرآیندهای چهارگانه مدیریت دانش (خلق، اشتراک، کاربرد و ذخیره سازی دانش) می توانند به طور مستقیم و غیرمستقیم بر ابعاد کلیدی رفتار شهروندی، از جمله مشارکت اجتماعی، مسئولیت پذیری، اعتماد اجتماعی و قانون مداری تاثیرگذار باشند. اشتراک دانش از طریق بسترهای فناورانه و اجتماعی، شفافیت را افزایش داده و زمینه را برای ایجاد اعتماد میان شهروندان و نهادهای حاکمیتی فراهم می آورد. خلق دانش جمعی برای حل معضلات شهری، حس تعلق و مسئولیت پذیری را تقویت می کند و کاربرد دانش در تصمیم گیری های فردی و جمعی، به شکل گیری جامعه ای آگاه تر و فعال تر می انجامد. در نهایت، این مقاله با ارائه یک چارچوب مفهومی، نتیجه گیری می کند که استقرار سازوکارهای مدیریت دانش در سطح جامعه و نهادهای عمومی، یک استراتژی بنیادین برای گذار از شهروندی منفعل به شهروندی فعال و آگاه است و می تواند به توسعه پایدار اجتماعی و تقویت سرمایه اجتماعی منجر شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت دانش ، رفتار شهروندی ، مشارکت اجتماعی ، سرمایه اجتماعی ، جامعه دانش بنیان ، شهروند آگاه