نقش دانشگاه ها در کارآفرینی و توسعه ی پایدار

هدف این مقاله، تحلیل و تبیین نقش محوری دانشگاه ها در ترویج کارآفرینی و نیل به اهداف توسعه پایدار است. در جهان امروز که با چالش های پیچیده اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی روبرو است، دانشگاه ها از نقش سنتی خود به عنوان مراکز صرفا آموزشی و پژوهشی فراتر رفته و به عنوان بازیگران کلیدی در اکوسیستم نوآوری و توسعه ایفای نقش می کنند. این پژوهش با استفاده از روش مروری-کتابخانه ای نظام مند و با بررسی متون و مقالات معتبر داخلی و خارجی، به واکاوی تحول پارادایمی دانشگاه ها از “برج عاج” به “دانشگاه کارآفرین” (نسل سوم) و “دانشگاه مسئولیت پذیر اجتماعی و پایدار” (نسل چهارم) می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که دانشگاه های کارآفرین از طریق مکانیسم هایی چون تاسیس مراکز رشد و پارک های علم و فناوری، ارائه آموزش های کارآفرینی، تسهیل تجاری سازی فناوری و حمایت از شرکت های زایشی (Spin-offs)، به طور مستقیم به رشد اقتصادی و ایجاد اشتغال کمک می کنند. علاوه بر این، با ادغام اهداف توسعه پایدار (SDGs) در ماموریت های خود، این نهادها می توانند نوآوری ها و کارآفرینی هایی را جهت دهی کنند که به حل معضلات جهانی مانند تغییرات اقلیمی، فقر و نابرابری کمک نماید. این مقاله استدلال می کند که پیوند میان کارآفرینی و توسعه پایدار در بستر دانشگاه، یک هم افزایی قدرتمند ایجاد می کند که می تواند به تحقق جامعه ای دانش بنیان، تاب آور و پایدار منجر شود. در نهایت، پیشنهاداتی کاربردی برای سیاست گذاران، مدیران دانشگاهی و پژوهشگران به منظور تقویت این نقش دوگانه ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

دانشگاه کارآفرین ، توسعه پایدار ، نوآوری ، دانشگاه نسل سوم ، دانشگاه نسل چهارم ، ارتباط دانشگاه با صنعت ، شرکت های زایشی