بررسی عملکرد روانکاری با حداقل مقدار (MQL) در فرآیند سنگ زنی سرامیک

امروزه فرآیند سنگ زنی سرامیک های پیشرفته به دلیل حساسیت این مواد به تنش های حرارتی و مکانیکی یکی از چالش برانگیزترین فرآیندهای ماشین کاری محسوب می شود. روش های سنتی خنک کاری مانند پاشش پیوسته سیال علی رغم کاهش دما معضلات زیست محیطی و هزینه های بالایی را به همراه دارند. از این رو یکی از جدیدترین و کارآمدترین روش های بهینه در این حوزه تکنیک روان کاری کمینه است. در این پژوهش تجربی، سعی شده است تا با انجام تست های آزمایشگاهی دقیق در محیط واقعی عملکرد سیستم روانکاری کمینه در فرآیند سنگ زنی سرامیک ها مورد ارزیابی قرار گیرد و نتایج آن با روش مرسوم پاشش پیوسته سیال مقایسه شود. برای بررسی اثر نوع سیال بر کیفیت سطح نهایی از دو نوع روان کار متفاوت شامل یک روان کار گیاهی روغن کرچک و یک روان کار صنعتی رایج محلول آب صابون استفاده شد. شاخص اصلی مورد بررسی در این تحقیق میزان صافی سطح قطعه کار پس از فرآیند سنگ زنی بود. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان دهنده آن است که استفاده از روش روان کاری کمینه با سیال پایه گیاهی روغن کرچک به دلیل خاصیت روان کاری برتر منجر به دستیابی به بهترین صافی سطح می گردد. در رتبه دوم روش روان کاری کمینه با محلول آب صابون قرار دارد. در نهایت کمترین میزان کیفیت سطح در حالت استفاده از روش سنتی پاشش پیوسته سیال با محلول آب صابون مشاهده شد. این نتایج پتانسیل بالای روغن های گیاهی در سیستم روان کاری کمینه را برای جایگزینی روش های سنتی اثبات می کند.

کلیدواژه ها:

پارامترهای بهینه ماشین کاری ، روان کاری کمینه ، سنگ زنی سرامیک ، صافی سطح