بررسی تجربی اثر میکروفریت (Fe۲O۳) بر کاهش سطح مقطع راداری کامپوزیت های پلیمری در باند X

در این پژوهش کامپوزیت های اپوکسی حاوی پودر فریت میکرومتری (Fe۲O۳) با درصدهای وزنی مختلف (۰، ۳۷.۵ و ۷۵ درصد) به روش دستی ساخته شدند و عملکرد جذبی آنها در باند X در اتاق بی انعکاس مورد ارزیابی قرار گرفت. هدف اصلی بررسی رابطه بین ساختار (غلظت پرکننده) و عملکرد نهایی کاهش سطح مقطع راداری این مواد بود. نتایج اندازه گیری تلفات بازگشتی نشان داد که افزودن فریت به طور سیستماتیک کارایی جذب را افزایش می دهد به طوری که بیشترین تلفات در فرکانس ۹ گیگاهرتز و برای نمونه حاوی ۷۵ درصد وزنی فریت (۷۵) به میزان ۴.۰۲ دسیبل ثبت شد که معادل کاهش توان بازگشتی به کمتر از ۴۰ درصد نسبت به یک صفحه فلزی کامل است. این نمونه همچنین حساسیت فرکانسی مثبتی از خود نشان داد و عملکرد آن در ۹ گیگاهرتز حدود ۱.۷ دسیبل بهتر از ۸ گیگاهرتز بود. بهبود مشاهده شده عمدتا ناشی از مکانیسم های تلفات دی الکتریک حجمی و پراکندگی چندگانه درون ساختار ناهمگن کامپوزیت است که با افزایش چگالی ذرات تشدید می شود. در نتیجه این تحقیق نشان داد که کامپوزیت اپوکسی فریت میکرومتری به ویژه با غلظت ۷۵ درصد پتانسیل بالایی به عنوان یک جاذب سبک و موثر برای کاهش سطح مقطع راداری در کاربردهای مخفی سازی دارد.

کلیدواژه ها:

کامپوزیت اپوکسی ، فریت (Fe۲O۳) ، جاذب ، تلفات بازگشتی ، سطح مقطع راداری