مشکلات اجرایی فصل دهم قانون مدیریت خدمات کشوری در دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی کرمان

مقدمه: پویایی محیط، تمامی سازمان ها را وادار می کند تا به منظور تطابق بهتر، تغییراتی را اعمال کنند. قانون مدیریت خدمات کشوری که از ابتدای سال ۱۳۸۸ در سازمان های دولتی کشور اجرا شده، یکی از این تلاش ها به منظور تطابق با تغییرات محیط است. هدف این پژوهش بررسی مشکلات اجرایی فصل دهم قانون مدیریت خدمات کشوری است. روش پژوهش: مطالعه حاضر با استفاده از روش پژوهش کیفی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش را کارکنان دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی کرمان تشکیل می دهند که به صورت هدفمند برای شرکت در پژوهش انتخاب شدند. ابزار اندازه گیری پژوهش مصاحبه و از مراحل تحلیل چارچوبی برای تحلیل مصاحبه ها استفاده شد. یافته ها: هفت موضوع اصلی به عنوان مشکلات اجرایی قانون مدیریت خدمات کشوری شناسایی شد: ابهام در زمینه اجرای قانون و پاسخ گویی، نبود آیین نامه های اجرایی کامل، تبعیض در پرداخت ها و تراکم نرخ پرداخت، تناسب نداشتن حقوق ها با نرخ تورم و شاخص هزینه زندگی، تعریف نکردن مسیر ارتقای شغلی برای بعضی گروه ها، دشواری تطبیق قانون با احکام قبلی و نبود جامعیت در اجرای قانون. نتیجه گیری: اجرای فصل دهم قانون خدمات کشوری مشکلات زیادی را هم برای مجریان و هم برای کارمندان ایجاد کرده است. بسیاری از این سوء تفاهمات به علت برداشت ها و توقعات نادرستی است که پیش از اجرای قانون، در بین ذی نفعان ایجاد شده است. آموزش دقیق تر مجریان و اطلاع رسانی بهتر، پیش از اجرای سایر فصل های قانون مدیریت خدمات کشوری، می تواند بسیاری از مشکلات اجرایی قانون مدیریت خدمات کشوری را برطرف کند.

کلیدواژه ها:

قانون مدیریت خدمات کشوری ، فصل دهم ، مشکلات اجرایی ، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی کرمان