بررسی توسعه بخش خصوصی در گردشگری سلامت (بر مبنای مدل کرت لوین)

مقدمه: با توجه به درآمد بالای گردشگری سلامت، بسیاری از فعالان بخش خصوصی تمایل دارند در این زمینه فعالیت کنند. با این وجود سهم کشور ایران از این صنعت بسیار ناچیز بوده و به دنبال آن مجموعه های خصوصی فعال و موفق شکل نگرفته است. هدف از این مطالعه بررسی عوامل بازدارنده و پیش برنده فعالیت بخش خصوصی در گردشگری سلامت است. روش پژوهش: این پژوهش به صورت مقطعی و گذشته نگر انجام شده است. برای گردآوری داده ها از پرسش نامه ساختار یافته با امتیازدهی لیکرت استفاده و داده ها به روش مصاحبه حضوری گردآوری شده است. جامعه مطالعه شامل ۶۰ نفر از مدیران دفاتر گردشگری تهران است. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۱۶ انجام شده و به منظور ارزیابی نتایج و تحلیل داده ها از شاخص های مرکزی، آزمون t تک نمونه ای و خی دو استقلال استفاده شده است. یافته ها: میانگین امتیازات بدست آمده در بعد فن آوری، سیاست گذاری، هماهنگی و امنیت به عنوان عامل بازدارنده، به ترتیب، برابر با ۲۵/۳، ۹۲/۳، ۹۰/۳ و ۰۲/۴ بوده و به عنوان عامل پیش برنده میانگین امتیازها، به ترتیب، برابر با ۱۴/۴، ۴۷/۳، ۰۴/۴ و ۵۳/۲ بوده است. نتایج نشان می دهد که به غیر از امنیت در بعد پیش برنده میانگین امتیازات بدست آمده از میانگین مورد انتظار (۳) بالاتر است. نتیجه گیری: عوامل تعدد مراکز تصمیم گیری و سیاست گذاری، نبود هماهنگی بین بخش خصوصی و دولتی، موانع فن آوری و تلقی گردشگران مبنی بر ناامن بودن با تمایل نداشتن بخش خصوصی برای فعالیت در گردشگری سلامت رابطه مستقیم دارد.

کلیدواژه ها:

گردشگری سلامت ، بخش خصوصی ، عوامل پیش برنده ، عوامل بازدارنده