بررسی تاثیر ساختار سرمایه و نحوه تامین مالی بر کارایی تکنیکی شرکت های دارویی پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران

مقدمه: حداکثر کردن ارزش شرکت مستلزم انتخاب ساختار سرمایه بهینه است. با توجه به شرایط رقابتی بازار، تعیین روش تامین مالی مناسب برای افزایش کارایی و ادامه حیات شرکت ها امری ضروری است. روش پژوهش: این پژوهش شامل دو بخش اصلی است. در بخش اول، رابطه بین ساختار سرمایه و کارایی تکنیکی۲۲ شرکت دارویی پذیرفته شده در بورس، برای دوره زمانی ۱۳۸۵-۱۳۸۹ بررسی شده است. به این منظور، از نسبت های مالکیت و بدهی برای سنجش ساختار سرمایه و تکنیک تحلیل پوششی داده ها (مدل CCR نهاده محور)، با استفاده از نرم افزار ۰/۲ Win QSB، برای تعیین سطح کارایی تکنیکی استفاده شد. بررسی رابطه بین ساختار سرمایه و کارایی تکنیکی از طریق آزمون همبستگی پیرسون و با استفاده از نرم افزارSPSS  نسخه ۱۴ در سطح اطمینان ۹۵% انجام شد. در بخش دوم پژوهش، با استفاده از مدل BCC و رویکرد VRS کارایی مقیاس شرکت ها را محاسبه و با تعیین کارآیی مطلق، واحدهای کارامد ضعیف را شناسایی و برای هر یک از آن ها، گروه مرجع مشخص شد. یافته ها: براساس خروجی های DEA، شرکت های ایران دارو، پارس دارو، سینادارو و تهران دارو، جزو کاراترین شرکت های فعال در صنعت خود بوده، اما کارایی همگی آن ها از نوع ضعیف است. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان داد که بین ساختار سرمایه شرکت های دارویی و کارایی تکنیکی آن ها رابطه معناداری وجود ندارد. هم چنین، هیچ یک از شرکت های بررسی شده از حجم تولید بهینه برخوردار نیستند و کارایی همه آن ها از نوع ضعیف است.

کلیدواژه ها:

ساختار سرمایه ، کارایی تکنیکی ، کارآیی مقیاس ، تحلیل پوششی داده ها