عوامل گرایش به جرم در سنین بزرگسالان

پژوهش حاضر با بررسی عمیق و میان رشته ای عوامل گرایش به جرم در بزرگسالان، به دنبال ارائه مدلی جامع و کاربردی برای درک بهتر این پدیده پیچیده است. در این مطالعه، تلاش شده است تا روابط میان مجموعه ای از عوامل روان شناختی (مانند خودکنترلی و تاب آوری)، عصبی-زیستی (مانند استرس مزمن و کارکردهای اجرایی مغز)، و اجتماعی-اقتصادی (مانند فقر و انزوای اجتماعی) مورد سنجش و تحلیل قرار گیرد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که گرایش به جرم در بزرگسالان، نتیجه تعامل پیچیده ای میان عوامل فردی و محیطی است و هیچ عامل واحدی به تنهایی قادر به تبیین کامل این پدیده نیست. به طور خاص، فقر و استرس مزمن ناشی از آن، از طریق تاثیر بر محور HPA و ایجاد تغییرات در ساختار و عملکرد مغز، زمینه را برای کاهش خودکنترلی و افزایش رفتارهای تکانشی فراهم می آورد. همچنین، نظریه یادگیری اجتماعی بندورا در تبیین نقش مشاهده و تقلید رفتار مجرمانه، و نظریه آنومی مرتون در تشریح گسست میان اهداف فرهنگی و ابزارهای مشروع، هر دو به صورت معناداری در گرایش به جرم بزرگسالان نقش ایفا می کنند. این یافته ها بر ضرورت طراحی مداخلات پیشگیرانه و درمانی چندبعدی تاکید دارند که علاوه بر توجه به جنبه های روان شناختی و زیستی، به رفع موانع ساختاری و اجتماعی و تقویت راهبردهای مقابله ای سازگارانه نیز بپردازند.

کلیدواژه ها:

عوامل ، گرایش به جرم ، سنین بزرگسالان