اثربخشی آموزش والدگری هیجان محور بر خودتنظیمی تحصیلی و سازگاری هیجانی نوجوانان با نقش میانجی تنظیم هیجان

مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش والدگری هیجان محور بر خودتنظیمی تحصیلی و سازگاری هیجانی نوجوانان با نقش میانجی تنظیم هیجان انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل می باشد. حجم نمونه ۴۰ نفر (شامل ۲۰ نفر آزمایش و ۲۰ نفر کنترل) بوده است. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه های خودتنظیمی تحصیلی بوفارد و همکاران (۱۹۹۵) ، سازگاری هیجانی رابیو، آگادا، هانتنگاس و هرناندز (۲۰۰۷) و تنظیم هیجان گراس و جان (۲۰۰۳) استفاده گردیده و برای مداخله آموزشی از برنامه تنظیم هیجان خانواده محور بر گرفته از پژوهش های استاوریانوپولوس (۲۰۱۹)، ویلیس و همکاران(۲۰۱۶)، رابینسون و همکاران (۲۰۱۵)؛ پالمر و افرون (۲۰۰۷) و طاهری و همکاران (۱۴۰۱) به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای و از مبانی پژوهش های جدید در ارتباط با مداخله بهره گرفته شده است. داده ها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تحلیل مسیر مورد تحلیل قرار گرفتند؛ یافته ها نشان داد بین نمرات پیش آزمون و پس آزمون دو گروه آزمایش و کنترل در خودتنظیمی تحصیلی و سازگاهی هیجانی تفاوت معنی داری وجود دارد. نتایج این پژوهش با یافته های ژائو و همکاران (۲۰۲۵) ، رتلیف و همکاران (۲۰۲۳) ، میلر-اسلاف و دانسمور (۲۰۲۳) ، هولمکویست لارسون و همکاران (۲۰۲۶)، انصار، نیسن لی و استیگلر (۲۰۲۳) و زنگی آبادی و همکاران (۱۳۹۸) همسو بوده است. در مجموع، نتایج پژوهش حاضر نشان داد که آموزش والدگری هیجان محور موجب افزایش خودتنظیمی تحصیلی و سازگاری هیجانی نوجوانان می شود و تنظیم هیجان در این رابطه نقش میانجی ایفا می نماید.