بررسی رابطه بین روش های نوین ارزشیابی آموزشی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر، تحلیل رابطه میان روش های نوین ارزشیابی آموزشی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. در دنیای کنونی که نظام های آموزشی از مدل های سنتی حافظه محور به سمت مدل های یادگیری محور حرکت می کنند، ارزشیابی نیز نقشی حیاتی در فرایند آموزش ایفا می نماید. مسئله اصلی این پژوهش، غلبه آزمون های کمی گرا و اضطراب زا در نظام آموزشی است که مانع از سنجش جامع توانمندی های دانش آموزان می شود. روش پژوهش در این مطالعه، توصیفی-تحلیلی با رویکرد آمیخته (کمی و کیفی) است. جامعه آماری شامل معلمان و دانش آموزانی است که از روش های نوین ارزشیابی استفاده می کنند. نتایج تحلیل داده های کمی نشان می دهد که بهره گیری از ابزارهایی مانند پوشه کار و ارزشیابی عملکردی، پیش بینی کننده مثبت و معناداری برای پیشرفت تحصیلی است. یافته های کیفی نیز موید این است که جایگزینی نمره با بازخوردهای توصیفی، باعث کاهش اضطراب امتحان و افزایش انگیزه درونی دانش آموزان می گردد. در نهایت، یافته ها بیانگر آن است که اثربخشی روش های نوین ارزشیابی، مستلزم هم سویی میان تدریس، سنجش و حمایت های ساختاری است. پیشنهاد می شود با توانمندسازی معلمان و کاهش فشارهای نمره محور بر خانواده ها، بستر لازم برای گذار به سمت «سنجش برای یادگیری» فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی نوین ، پیشرفت تحصیلی ، ارزشیابی توصیفی ، سنجش برای یادگیری ، بازخورد کیفی ، یادگیری عمیق.