اثربخشی تلفیق درمان وجودی با مفاهیم دینی بر افزایش خودیابی دانش آموزان دختر متوسطه دوم نجف آباد

این پژوهش باهدف اثربخشی تلفیق درمان وجودی با مفاهیم دینی بر افزایش خودیابی دانش آموزان دختر متوسطه دوم نجف آباد انجام شد. پژوهش حاضر از نوع کاربردی با روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل استفاده شد. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر متوسطه دوم نجف آباد در نیمه اول سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ و حجم نمونه ۳۰ نفر بود که به شکل نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند. پس از انتخاب به طور تصادفی در دو گروه آزمایش(۱۵ نفر) گروه کنترل (۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش در ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت آموزش تلفیق درمان وجودی با مفاهیم دینی قرار گرفت و گروه کنترل در لیست انتظار باقی ماندند هر دو گروه در مراحل پیش آزمون و پس آزمون ابزارهای پژوهش شامل پرسش نامه خودیابی(اکبری و رضایی،۱۳۹۳) پاسخ دادند. داده های گردآوری شده به کمک آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و آمار استنباطی (تحلیل کواریانس) از طریق نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تفاوت میانگین نمره پیش آزمون خودیابی دانش آموزان از نمره ۰۶/۱۰۵ به نمره پس آزمون ۵۳/۱۱۷ به لحاظ آماری معنادار است. به طوری که آموزش تلفیق درمان وجودی با مفاهیم دینی منجر به افزایش میانگین نمرات خودیابی دانش آموزان دختر متوسطه دوم شده است. این یافته ها تاکید می کنند که تلفیق درمان وجودی با مفاهیم دینی می تواند به عنوان یک مداخله موثر برای تقویت سلامت روان و بهبود مولفه های مثبت روان شناختی در نوجوانان دختر مورد استفاده قرار گیرد و بهره گیری هم زمان از اصول روان شناسی وجودی و آموزه های دینی می تواند اثر هم افزایانه خودیابی نوجوانان داشته باشد و مسیر ارتقای تاب آوری و انگیزش در این گروه سنی را تسهیل کند. پپیشنهاد می شود که چنین مداخلاتی به عنوان مکمل برنامه های آموزشی و مشاوره ای مدارس به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

درمان وجودی ، مفاهیم دینی ، خودیابی ، دانش آموزان