توسعه درونی راهکاری برای باززنده سازی بافت فرسوده شهری (نمونه موردی: بافت فرسوده شهر زنجان)

رشد جامعه شهری در ایران سابقه طولانی است و با افزایش جمعیت و مهاجرتهای گسترده به شهر، امکان برنامه ریزی دقیق جهت دست یافتن به نیازهای مختلف اشتغال، سکونت، آموزش، بهداشت و ... کاهش یافته است. در نتیجه گسترش بی رویه و کنترل نشده شهرها، آسیب زیادی به بافت شهری از لحاظ انسجام فضایی و همچنین پراکندگی مناسب خدمات وارد کرده است.امروزه با توجه به اهمیت حفظ منابع طبیعی و کاهش آثار زیست محیطی توسع بی رویه شهرها، توسعه درونی به عنوان یکی از رویکردهای شهرسازی مطرح شده است. لذا هدف اصلی تحقیق حاضر ارتقاء بهره وری و بهینه سازی استفاده از زمین و ا مکان توسعه درون شهری در بافت فرسوده شهرزنجان؛ به منظور رفع نیازهای موجود شهری و جلوگیری از توسعه ناموزون فیزیکی شهر می باشد. لذا در این راستا برای دستیابی به اهداف تحقیق با جمع آوری اطلاعات مورد نیاز در بافت فرسوده شهر زنجان از طریق منابع کتابخانه ای؛اسنادی و میدانی به بررسی توسعه درونی در این بافت پرداخته شد. نتایج کلی الگوی تدوین شده توسعه درونی در بافت فرسوده شهر نشانگر نتایج ارزشمندی در ارتباط با میزان اراضی قابل توسعه (2054 قطعه با مساحت 822895.5 متر مربع یا (82 هکتار) اراضی) از بافت می باشد که علاه بر رفع نیاز کمبود کاربریهای موجود دربافت؛ در ایجاد پیوستگی بین بافتهای مجاور و جلوگیری از گسترش و توسعه فیزیکی شهر زنجان می تواند مؤثر افتد.

کلیدواژه ها:

توسعه درونی ، بافت فرسوده ، شهرزنجان