نقش بازی در یادگیری دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش راهبردهای بازی محور در بهبود عملکرد تحصیلی و انگیزش درونی دانش آموزان دوره ابتدایی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ انجام شد. این مطالعه با استفاده از رویکرد روش شناسی آمیخته اکتشافی (تلفیقی از پیمایشی-مقطعی و پدیدارشناسی)، داده های کمی و کیفی را از ۳۰۰ دانش آموز انتخاب شده به روش خوشه ای چندمرحله ای جمع آوری کرد. ابزارهای پژوهش شامل آزمون پیشرفت تحصیلی محقق ساخته، پرسش نامه انگیزش تحصیلی هارتر و چک لیست های مشاهده ساختاریافته بود. تحلیل کمی داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) در نرم افزار SPSS و تحلیل کیفی با روش تحلیل مضمون در نرم افزار MAXQDA انجام گرفت. نتایج نشان داد که مداخلات بازی محور تاثیر معناداری بر ارتقای یادگیری مفاهیم درسی، افزایش مشارکت اجتماعی و تقویت خلاقیت دانش آموزان دارد (P < ۰.۰۵). یافته ها حاکی از آن است که بازی با کاهش اضطراب آموزشی و تبدیل یادگیری به فرایندی لذت بخش و خودگردان، نقش کاتالیزوری در توسعه شناختی و عاطفی ایفا می کند. در نهایت، با تاکید بر اهمیت مدل یادگیری هدایت شده، پیشنهاد می شود که آموزش های مبتنی بر بازی به عنوان یک راهبرد راهبردی در سیاست گذاری های کلان نظام آموزشی لحاظ شود تا شکاف میان آموزش های سنتی و نیازهای تربیتی دانش آموزان عصر جدید مرتفع گردد.

کلیدواژه ها:

یادگیری بازی محور ، انگیزش تحصیلی ، آموزش ابتدایی ، سازه گرایی اجتماعی ، روش آمیخته ، عملکرد تحصیلی.