رابطه استرس شغلی و تاب آوری با تعهد سازمانی کارکنان

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه استرس شغلی (حالت اضطراب و رگه اضطراب) و تاب آوری با تعهد سازمانی کارکنان سازمان های خصوصی شهر مشهد در سال ۱۴۰۴ بود. این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری شامل کارکنان بخش خصوصی شهر مشهد بود که ۱۰۰ نفر از آنان به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. پس از حذف داده های پرت بر اساس فاصله ماهالانوبیس، تحلیل نهایی بر روی ۹۳ نفر انجام گرفت. داده ها با استفاده از پرسشنامه تعهد سازمانی آلن و مایر، مقیاس اضطراب اسپیلبرگر (STAI-Y) و مقیاس تاب آوری کانر–دیویدسون (CD-RISC) جمع آوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ و با به کارگیری ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه انجام شد و سطح معناداری ۰.۰۵ در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد بین تعهد سازمانی و رگه اضطراب رابطه منفی و معنادار وجود دارد، در حالی که بین حالت اضطراب و تاب آوری با تعهد سازمانی رابطه معناداری مشاهده نشد. همچنین نتایج رگرسیون چندگانه نشان داد که حالت اضطراب، رگه اضطراب و تاب آوری قادر به پیش بینی معنادار تعهد سازمانی نیستند و تنها حدود ۴ درصد از تغییرات آن را تبیین می کنند. در مجموع می توان نتیجه گرفت که نقش استرس شغلی و تاب آوری در پیش بینی تعهد سازمانی در این نمونه محدود است.

کلیدواژه ها:

تعهد سازمانی ، استرس شغلی ، حالت اضطراب ، رگه اضطراب ، تاب آوری ، کارکنان سازمانی