نقش هوش مصنوعی در جذب و نگهداشت نیروی انسانی: تحلیل مروری

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 34

فایل این مقاله در 21 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

MPYSS08_005

تاریخ نمایه سازی: 21 تیر 1405

چکیده مقاله:

در عصر تحول دیجیتال سازمان ها با چالش های بی سابقه ای در جذب استعدادها و حفظ کارکنان کلیدی مواجه هستند. همزمان پیشرفت های سریع در فناوری های هوش مصنوعی فرصت های انقلابی برای دگرگونی فرآیندهای منابع انسانی ایجاد کرده است. این مقاله مروری با هدف تحلیل نظام مند نقش، کاربردها، مزایا و چالش های هوش مصنوعی در دو حوزه حیاتی جذب و نگهداشت نیروی انسانی انجام شده است. این پژوهش با به کارگیری روش مرور ساخت یافته و با رعایت دستورالعمل PRISMA صورت پذیرفت. جستجوی نظام مند در پایگاه های داده معتبر علمی شامل Web of Science، Scopus و Science Direct با کلیدواژه های مرتبط انجام شد. از مجموع ۱۲۸۰ مقاله شناسایی شده پس از غربالگری بر اساس معیارهای شمول و حذف نهایتا ۷۱ مقاله برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. تحلیل ادبیات نشان می دهد هوش مصنوعی از طریق فناوری هایی مانند یادگیری ماشین و پردازش زبان طبیعی هر دو حوزه را متحول ساخته است. در جذب، کاربردها از غربالگری هوشمند رزومه فراتر رفته و به مصاحبه های ویدئویی تحلیل شده، شبیه سازی های شغلی و پیش بینی موفقیت استخدام ارتقا یافته اند. دستاورد اصلی افزایش چشمگیر کارایی، مقیاس پذیری و دقت تطابق اولیه است. در نگهداشت، هوش مصنوعی با ارائه مدل های پیش بین ترک خدمت و تحلیل سلامت سازمانی لحظه ای رویکرد منابع انسانی را از واکنشی به پیشگیرانه و کنش گرا تغییر داده است. سیستم های توصیه گر توسعه شخصی نیز نقش کلیدی در حفظ و رشد استعدادها ایفا می کنند. با این حال، این تحول با چالش های جدی فنی، سوگیری الگوریتمی، پدیده جعبه سیاه، انسانی، کاهش تعامل، مقاومت در برابر تغییر و اخلاقی-حقوقی، تهدید حریم خصوصی و ابهام در مسئولیت همراه است. سنتز یافته ها حاکی از آن است که موفقیت پیاده سازی بیش از آنکه به فناوری وابسته باشد، به عواملی مانند فرهنگ سازمانی، داده محور، حکمرانی اخلاقی از ابتدا و کیفیت زیرساخت داده بستگی دارد. نتیجه گیری هوش مصنوعی به یک واقعیت اجتناب ناپذیر در مدیریت منابع انسانی تبدیل شده است. این فناوری پتانسیل عظیمی برای خلق محیط های کاری عادلانه تر، کارآمدتر و پاسخگوتر دارد اما تحقق این پتانسیل مستلزم اتخاذ رویکردی انسان محور و مسئولانه است. سازمان ها باید هوش مصنوعی را به عنوان تقویت کننده قضاوت انسانی، ببینند نه جایگزین آن. پیشنهاد می شود پژوهش های آتی بر مطالعات طولانی مدت بین فرهنگی و توسعه چارچوب های عملی ارزیابی اخلاقی این فناوری متمرکز شوند.

نویسندگان

اسماعیل پولادی

دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت منابع انسانی دانشگاه زنجان، زنجان، ایران