مقایسه اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت و مداخله بازسازی پس از طلاق فیشر بر تحمل ناکامی در زنان مطلقه شهر اصفهان

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت (CFT) و مداخله بازسازی پس از طلاق فیشر بر افزایش تحمل ناکامی در زنان مطلقه شهر اصفهان انجام شد. روش: این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زنان مطلقه مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ بود. ۴۵ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه ۱۵ نفره درمان متمرکز بر شفقت، مداخله بازسازی فیشر و گروه کنترل گمارده شدند. گروه های آزمایش به ترتیب تحت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان متمرکز بر شفقت و مداخله بازسازی پس از طلاق فیشر قرار گرفتند. داده ها با استفاده از پرسشنامه تحمل ناکامی هارینگتون (۲۰۰۵) جمع آوری و با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و تحلیل کوواریانس تک متغیره (ANCOVA) در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که هر دو مداخله درمان متمرکز بر شفقت (F=۱۱.۷۳۶, p=۰.۰۰۱) و مداخله بازسازی فیشر (F=۱۸.۹۱۰, p=۰.۰۰۱) در مقایسه با گروه کنترل، به طور معناداری باعث افزایش تحمل ناکامی در زنان مطلقه شدند. نتایج آزمون تعقیبی برای مقایسه دو روش مداخله حاکی از آن بود که مداخله بازسازی فیشر در افزایش تحمل ناکامی اثر بخشی بیشتری نسبت به درمان متمرکز بر شفقت داشت (p<۰.۰۰۰, t=۳۰.۱). تفاوت میانگین اندازه اثر کلی مداخلات نیز حاکی از تاثیرگذاری بالای آن ها بود (η۲=۰.۶۳۴). در مجموع، مداخله بازسازی پس از طلاق فیشر با ارائه ساختاری مرحله ای و آموزش مهارت های حل مسئله اثربخشی بیشتری در افزایش تحمل ناکامی دارد. این نتایج با یافته های پژوهش های اخیر همسو بوده و می تواند در طراحی مداخلات هدفمند برای جمعیت زنان مطلقه مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اثربخشی ، درمان متمرکز بر شفقت ، مداخله بازسازی پس از طلاق فیشر ، تحمل ناکامی ، زنان مطلقه