شهرسازی عمومی در عمل: تحلیل موانع نهادی و پیامدهای مشارکت شهروندی در برنامه ریزی شهری

شهرسازی عمومی به عنوان رویکردی مشارکتی و دموکراتیک در برنامه ریزی شهری، با وجود جذابیت نظری، در عمل با موانع ساختاری متعددی مواجه است. این مقاله با مرور نظام مند پیشینه ی نظری و تجربی و تحلیل داده های مستخرج از پژوهش های کمی و ترکیبی در زمینه های مختلف، نشان می دهد که شهرسازی عمومی زمانی موفق است که با بازطراحی نهادهای پایدار، توزیع متقارن قدرت، روش های ترکیبی حضوری-دیجیتال و تسهیلگری حرفه ای همراه شود. نتیجه گیری اصلی آن است که موثرترین مدل های مشارکتی، زمینه مند و تطبیقی هستند و شهرسازی عمومی نه یک هزینه، بلکه سرمایه گذاری برای بهبود کیفیت زندگی شهری، عدالت فضایی و کاهش فساد اداری به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

شهرسازی عمومی ، مشارکت شهروندی ، برنامه ریزی مشارکتی ، عدالت فضایی ، بودجه ریزی مشارکتی ، تسهیلگری ، نهادسازی ، شهرسازی دیجیتال