بررسی تاثیر آموزش مجازی طولانی مدت بر مهارت های ارتباطی و انزوای اجتماعی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مجازی طولانی مدت بر مهارت های ارتباطی و انزوای اجتماعی دانش آموزان مقطع متوسطه انجام شده است. با همه گیری ویروس کرونا در سراسر جهان، نظام های آموزشی ناگزیر به تغییر رویکرد از آموزش حضوری به آموزش مجازی شدند. این تغییر که در ابتدا موقتی به نظر می رسید، در بسیاری از کشورها از جمله ایران به مدت دو سال تحصیلی کامل ادامه یافت. اگرچه آموزش مجازی مزایایی مانند دسترسی آسان تر به محتوا و کاهش هزینه های رفت وآمد را به همراه داشت، اما نگرانی هایی درباره تاثیرات بلندمدت آن بر جنبه های روانی-اجتماعی دانش آموزان مطرح شد. روش این پژوهش توصیفی-پیمایشی و جامعه آماری شامل ۳۸۰ دانش آموز (۱۹۰ پسر و ۱۹۰ دختر) از مدارس شهر تهران بود. نمونه گیری به روش خوشه ای چندمرحله ای انجام شد و ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه مهارت های ارتباطی کوئین دام (۲۰۰۴) و پرسشنامه انزوای اجتماعی راسل و همکاران (۱۹۷۸) بود. داده ها با استفاده از آزمون t تک نمونه ای و t مستقل و با نرم افزار SPSS-۲۶ تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که آموزش مجازی طولانی مدت تاثیر منفی معناداری بر مهارت های ارتباطی دانش آموزان داشته است. همچنین میزان انزوای اجتماعی آنان به طور معناداری افزایش یافته بود. بین دانش آموزان دختر و پسر از نظر میزان تاثیرپذیری تفاوت معناداری مشاهده نشد. این یافته ها با نتایج پژوهش های پیشین در این حوزه همسو است. نتایج این پژوهش می تواند به سیاست گذاران آموزشی در طراحی برنامه های جبرانی کمک کند. همچنین یافته ها برای مدیران مدارس و مشاوران تحصیلی در شناسایی دانش آموزان در معرض خطر مفید است. در نهایت، پیشنهاد می شود نظام آموزشی به سمت مدل ترکیبی حرکت کند.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، مهارت های ارتباطی ، انزوای اجتماعی ، دانش آموزان ، فناوری آموزشی