مطالعه زیبایی شناسی در آرای متفکران حکمت و فلسفه اسلامی

زیبایی شناسی در حکمت اسلامی صرفا امری حسی و ظاهری تلقی نمی شود، بلکه جلوه ای از حقیقت، کمال و نظم هستی به شمار می آید. فیلسوفان و حکیمان مسلمان، تحت تاثیر مبانی توحیدی، زیبایی را مرتبط با صفات الهی مانند جمال، کمال، تناسب و هماهنگی دانسته اند. در این نگرش، ادراک زیبایی می تواند انسان را از عالم محسوسات به سوی معانی عالی تر و در نهایت به شناخت حق رهنمون سازد. حکمت اسلامی زیباشناختی را دارای بعدی معرفتی و معنوی می داند. از این رو، زیبایی شناسی در حکمت اسلامی نه شاخه ای مستقل و صرفا هنری، بلکه بخشی از نظام کلی است که در آن زیبایی نشانه ای از تجلی کمال مطلق الهی محسوب می شود. حکمت اسلامی در مکاتب گوناگون خود از فلسفه ی مشائی و اشراقی تا حکمت متعالیه به شیوه های مختلف به مسئله زیبایی پرداخته است. اما این نظریات چندان مرتبط با زیبایی شناسی معاصر غربی نیست. زیبایی شناسی غربی غالبا بر تجربه حسی و ادراک زیباشناختی در قلمرو پدیده های محسوس تمرکز دارد و کمتر به تحلیل زیبایی های غیرحسی و متافیزیکی پرداخته است. در این پژوهش از روش کتابخانه ای برای جمع آوری اطلاعات استفاده شده است و از روش توصیفی - تحلیلی جایگاه زیبایی در آرای متفکران حکمت و فلسفه اسلامی مورد مطالعه قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

زیبایی شناسی ، فلسفه اسلامی ، حکمت ، هنر