پیش بینی خودتنظیم گری ورزشکاران بر اساس باورهای دینی و هوش اخلاقی

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش باورهای دینی و هوش اخلاقی در پیش بینی خودتنظیم گری ورزشکاران انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع پیش بینی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه ورزشکاران شرکت کننده در مسابقات قهرمانی کشور در سال ۱۴۰۲ (حدود ۱۱۰۰۰ نفر) تشکیل دادند که از میان آنان ۲۵۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از سه پرسشنامه استاندارد شامل پرسشنامه تنظیم هیجانی (ERQ) گروس و جان (۲۰۰۳), پرسشنامه دینداری سراج زاده (۱۳۹۲) و پرسشنامه هوش اخلاقی لنیک و کیل (۲۰۰۵) استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و با روش های آمار توصیفی (میانگین، انحراف استاندارد) و آمار استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام) تحلیل شد. یافته ها نشان داد که بین باورهای دینی و هوش اخلاقی با خودتنظیم گری ورزشکاران رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. مولفه های باورهای دینی (اعتقادات، عبادات، پیامدها و اخلاقیات) توانستند به طور معناداری تغییرات خودتنظیم گری را پیش بینی کنند. همچنین مولفه های هوش اخلاقی (صداقت، مسئولیت پذیری، همدلی و بخشش) نیز سهم معناداری در پیش بینی خودتنظیم گری داشتند. باورهای دینی و هوش اخلاقی به عنوان دو عامل مهم روان شناختی-معنوی، نقش تعیین کننده ای در خودتنظیم گری ورزشکاران ایفا می کنند. تقویت این متغیرها از طریق آموزش های اخلاقی و معنوی در کنار تمرینات ورزشی می تواند به بهبود عملکرد و خودتنظیمی ورزشکاران کمک کند.

کلیدواژه ها:

خودتنظیم گری ، باورهای دینی ، هوش اخلاقی ، ورزشکاران