در دهه های اخیر، گسترش پژوهش های میان رشته ای در حوزه دین و سلامت به شکل گیری شاخه ای نوپدید با عنوان «الهیات سلامت» انجامیده است. این حوزه دانشی به بررسی نسبت آموزه های دینی با ابعاد مختلف سلامت انسان، اعم از سلامت جسمی، روانی، اجتماعی و معنوی می پردازد. با وجود گسترش این مطالعات در سنت های دینی دیگر، ظرفیت های قرآن کریم و احادیث در تبیین مبانی و کارکردهای سلامت محور آن هنوز نیازمند صورت بندی نظری منسجم و متناسب با مسائل انسان معاصر است. مسئله اصلی این پژوهش آن است که آموزه های قرآنی و حدیثی چه جایگاهی در شکل گیری
الهیات سلامت داشته و چگونه می تواند در ارتقای سلامت انسان و پاسخ گویی به نیازهای نظام سلامت معاصر نقش آفرین باشد. پژوهش پیش رو با روش توصیفی-تحلیلی و رویکردی میان رشته ای، ضمن بررسی مفهوم
الهیات سلامت و ارتباط آن با مطالعات دین و سلامت، ظرفیت های
قرآن و حدیث را در حوزه پیشگیری، حفظ سلامت و
درمان مورد مطالعه قرار می دهد. یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزه های اسلامی افزون بر تامین سلامت معنوی، در ارتقای سلامت جسمی، روانی و اجتماعی نیز دارای کارکردهای قابل توجهی هستند و می توانند در قالب پژوهش های علمی و روشمند، به غنای نظام سلامت یاری رسانند. همچنین
الهیات سلامت می تواند در خرافه زدایی از رویکردهای غیرعلمی منتسب به دین، بازخوانی انتقادی میراث طب اسلامی و توسعه الگوهای مکمل سلامت نقش موثری ایفا کند. از این رو،
قرآن و حدیث را می توان از مهم ترین منابع نظری برای صورت بندی
الهیات سلامت اسلامی و گسترش قلمرو
الهیات کاربردی در جهان معاصر دانست.