مهارت و خودکارآمدی در «پاندای کونگ فوکار» و «چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم» براساس نظریه ویگوتسکی

این پژوهش به تحلیل تطبیقی بازنمایی فرایند یادگیری مهارت و شکل گیری خودکارآمدی در دو انیمیشن سینمایی محبوب هالیوود، «پاندای کونگ فوکار» (۲۰۰۸) و «چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم» (۲۰۱۰)، می پردازد. چارچوب نظری مقاله بر پایه نظریه «منطقه مجاور رشد» (ZPD) لف ویگوتسکی بنا شده است؛ مفهومی که فاصله میان سطح رشد بالفعل و بالقوه را در تعامل با «دیگری آگاه تر» توضیح می دهد. روش تحقیق کیفی و مبتنی بر «تحلیل روایت» و «تحلیل محتوای کیفی» است. بدین منظور، ساختار و پیرنگ هر دو انیمیشن به صحنه های کلیدی تفکیک و بر اساس شاخص هایی چون وضعیت اولیه قهرمان، نقش دیگری آگاه تر، فرایند داربست گذاری، کارکرد بازی و خلاقیت، و لحظه دگرگونی نهایی کدگذاری و تحلیل شد. یافته ها نشان داد که هر دو روایت، حرکت قهرمان از سطح ناتوانی اولیه به خودکارآمدی را در بستر ZPD بازنمایی می کنند، اما با الگوهای متفاوت: انیمیشن «پاندای کونگ فوکار» تصویری سلسله مراتبی از رابطه استاد-شاگرد و محوشدن تدریجی حمایت عرضه می کند، درحالی که انیمیشن «چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم» الگویی دوسویه و همیارانه ارائه می دهد که در آن موجودی غیرانسانی نقش «دیگری آگاه تر» را ایفا می کند و یادگیری به سطح اجتماعی بسط می یابد. نتیجه آن که انیمیشن های عامه پسند، فراتر از سرگرمی، می توانند متونی فرهنگی برای بازخوانی و حتی توسعه نظریه ویگوتسکی باشند.

کلیدواژه ها:

مهارت ، خودکارآمدی ، منطقه مجاور رشد ، ویگوتسکی ، انیمیشن