انتقال سیادت از طریق مادر مبتنی بر مکتب ثقلین

سیادت عنوانی است که به ذریه حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) اطلاق می شود. این پژوهش با هدف تبیین مبنای سیادت و اثبات قلمرو انتقال آن از طریق مادر بر اساس آموزه های مکتب ثقلین انجام شده است. تحقیق حاضر با رویکرد توصیفی‑تحلیلی و بهره گیری از منابع کتابخانه ای، به واکاوی ادله نقلی از ثقلین (کتاب و عترت) و دیدگاه های فقهای شیعه در مسئله انتقال سیادت پرداخته است. مبنای سیادت، وجود مبارک حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) است. این مدعا با ادله متکثر از ثقلین از جمله سوره کوثر که «کوثر» بر ذریه کثیر پیامبر (ص) از دخترش دلالت دارد، و آیه خمس محرز می گردد. سیادت از جانب ابوین (پدر و مادر) به اولاد قابل انتقال است. بنابراین سادات، ذریه حضرت زهرا (س) هستند که از جانب «اب» یا «ام» به این شجره طیبه متصل می باشند. انتساب سیادت از پدر، اجماعی است، اما انتساب از مادر نیز با ادله متعدد اثبات می شود: آیه خمس، آیه میراث، آیات نکاح، روایت احتجاج امام کاظم (ع) با هارون، صحیحه محمد بن مسلم و روایت ابا الجارود. آرای فقهایی چون سید مرتضی، محقق کرکی، محقق اردبیلی، شیخ بحرانی، فیض کاشانی و علامه مجلسی نیز موید این دیدگاه است.بر اساس ادله محکم ثقلین و تایید فقهای امامیه، سیادت منحصر به انتساب پدری نبوده و فرزندان منتسب از طریق مادر فاطمی به حضرت زهرا (س)، ذریه ایشان محسوب شده و احکام سیادت بر آنها جاری می گردد.

کلیدواژه ها:

سیادت ، سادات مادری ، سید ، سیادت از طریق مادر