رابطه ی راهبردهای خودمدیریتی با ابعاد توسعه ی حرفه ای در معلمان ابتدایی

مقدمه و هدف: توسعه حرفه ای مستمر معلمان، رکنی بنیادین برای ارتقای کیفیت در هر نظام آموزشی است. در حالی که عوامل بیرونی متعددی در این زمینه مطالعه شده اند، نقش توانمندی های درونی مانند خودمدیریتی نیازمند بررسی عمیق تری است. هدف از پژوهش حاضر، تبیین رابطه بین راهبردهای خودمدیریتی و توسعه حرفه ای معلمان مقطع ابتدایی بود. روش شناسی پژوهش: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه معلمان مرد دوره اول ابتدایی ناحیه ۱ شیراز در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. با روش سرشماری، ۲۱۴ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه راهبردهای خودمدیریتی و پرسشنامه توسعه حرفه ای معلمان استفاده شد. تحلیل داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر انجام گرفت. یافته ­ها: نتایج نشان داد که بین خودمدیریتی و توسعه حرفه ای معلمان، رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. (r=۰.۴۵ , p<۰.۰۰۱) همچنین تحلیل مسیر تایید کرد که خودمدیریتی دارای اثر مستقیم و معناداری بر توسعه حرفه ای است. (B=۰.۳۸ , p<۰.۰۰۱) همچنین مدل نشان داد که خودمدیریتی بخش قابل توجهی از واریانس توسعه حرفه ای را تبیین می کند. بحث و نتیجه ­گیری: یافته های پژوهش بر نقش کلیدی خودمدیریتی به عنوان یک پیش بین برای توسعه حرفه ای معلمان تاکید دارد. می توان نتیجه گرفت که سرمایه گذاری بر تقویت مهارت های خودمدیریتی معلمان، از جمله هدف گذاری، خودنظارتی و تفکر سازنده، راهبردی موثر برای ترویج یادگیری مستمر و ارتقای کیفیت نظام آموزشی است.

کلیدواژه ها:

خودمدیریتی ، توسعه حرفه ای ، رشد معلمان ، خودتنظیمی ، معلمان ابتدایی