مقایسه تطبیقی دو شخصیت زن در فیلم "لیلا" ساخته داریوش مهرجویی, از منظر "تئوری آلوده انگاری" ژولیا کریستوا

از دیرباز تاکنون, هویت یک زن, با مقوله "مادر شدن" گره خورده است. ناتوانی در باروری, مقدمه رنجی است که می تواند بر جنبه های دیگر زندگی او نیز, سایه بیاندازد. داریوش مهرجویی زندگی زنی به نام لیلا را در فیلم "لیلا" به تصویر می کشد که زندگی زناشویی او با ناباروری اش دچار مشکل می شود. او رنج ناشی از طرد شدن "لیلا", به دلیل ناتوانی اش در بچه دار شدن, از سوی "مادرجون", مادر همسرش, را به تصویر می کشد. این طرد شدن برمبنای نظریه روانکاوانه ژولیا کریستوا , زبان شناس و روانکاو فرانسوی بلغاری الاصل, "آلوده انگاری" نام دارد. لیلا به عنوان " امرآلوده" از سوی مادر همسرش, آلوده انگاشته می شود. بنابراین, دراین پژوهش تلاش بر این است با مقایسه ای تطبیقی میان شخصیت های"لیلا" و "مادرجون", به این پرسش ها پاسخ دهیم : مهرجویی چگونه طرد شدن لیلا از زندگی زناشویی اش را به تصویر می کشد؟ روند شکل گیری "آلوده انگاری" در این فیلم, چگونه است؟ فرآیند آلوده انگاری چه تاثیری بر شخصیت اصلی فیلم (لیلا) می گذارد؟ برای یافتن پاسخ این سوالات , ما با رویکردی تطبیقی و با استناد به "تئوری آلوده انگاری" کریستوا, تلاش خواهیم کرد مفهوم آلوده انگاری را در فیلم لیلا مورد مطالعه قرار دهیم. در پایان خواهیم دید که لیلا با پذیرفتن این آلوده انگاری, از زندگی زناشویی اش طرد می شود و این امر خود باعث دگرگونی و پالایش شخصیت لیلا می شود.

کلیدواژه ها:

آلوده انگاری ، ناباروری ، رنج ، کریستوا ، مهرجویی