تاثیر آموزش ورزش های مهارت باز و بسته بر کنترل مهاری در کودکان ۱۰ تا ۱۲ ساله

هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر ورزش های مهارت باز و مهارت بسته بر کنترل مهاری کودکان ۱۰ تا ۱۲ ساله بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را کودکان ۱۰ تا ۱۲ ساله تشکیل دادند که به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه ورزش مهارت باز (والیبال)، ورزش مهارت بسته (ژیمناستیک) و گروه کنترل قرار گرفتند. برای سنجش کنترل مهاری از آزمون Go/No-Go استفاده شد و شاخص های خطای ارائه، بازداری و زمان واکنش مورد ارزیابی قرار گرفت. داده ها با بهره گیری از آمار توصیفی و تحلیل واریانس مرکب (Mixed ANOVA) و با استفاده از نرم افزار SPSS در سطح معناداری ۰۵/۰ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که اثر زمان بر متغیرهای خطای ارائه و بازداری معنادار بود، به گونه ای که عملکرد کودکان در پس آزمون نسبت به پیش آزمون بهبود یافت و میزان خطاها کاهش پیدا کرد. با این حال، اثر زمان بر زمان واکنش معنادار نبود. همچنین نتایج نشان داد که تفاوت معناداری بین گروه های ورزش مهارت باز، ورزش مهارت بسته و کنترل در متغیرهای کنترل مهاری وجود ندارد و اثر تعاملی زمان و گروه نیز در اغلب شاخص ها معنادار نبود. این یافته ها نشان می دهد که مشارکت در فعالیت های ورزشی منظم می تواند موجب بهبود کنترل مهاری کودکان شود، اما نوع ورزش، اعم از مهارت باز یا مهارت بسته، نقش تعیین کننده ای در میزان این بهبود ندارد.

کلیدواژه ها:

مهارت باز ، مهارت بسته ، کارکرد اجرایی ، کنترل مهاری ، کودکان