روح شدن: زندگی و پیدایش خودآگاهی در فلسفه هگل

به طور کلی، هدف این مقاله تاملی آغازین در راستای کاوش درباره جایگاه آزادی در نظام فلسفی هگل است. بر این اساس، با اتکا به بنیان منطقی ای که خودآگاهی را با زندگی یکسان می انگارد، قصد دارم بستری برای تحلیل نسبت میان شناخت و آزادی فراهم آورم. در پرتو این چشم انداز، در پی آنم که نشان دهم چگونه خودآگاهی از درک زندگی به عنوان امری بیرونی به مثابه طبیعت، فراتر می رود تا توانایی بی نهایت درونی خود را به منزله روح محقق سازد. در این راستا، استدلال خواهم کرد که شناخت از رهگذر نیروی مرگ از خود فراتر می رود؛ نیرویی که هم زمان نفی محض و ابقای محض زندگی برای «خود» است. این گذار، تجلی وحدت مطلق «خود» با خویش است، وحدتی که در بستر فرایند تعلیق در فلسفه هگل صورت می پذیرد؛ فرایندی که در آن، «خود» هم زمان نفی می شود و در عین حال، ابقا می گردد. از این منظر، گسست میان زندگی و مرگ پشت سر نهاده می شود، چراکه «خود» درمی یابد که لحظات زندگی، در حقیقت، همان لحظات مرگ اند، و بدین گونه آزادی خویش را در فراروی از این لحظات بازمی یابد؛ نه به منزله خود فردی، بلکه به مثابه فاعل عام.

کلیدواژه ها:

خودآگاهی ، آزادی ، زندگی ، مرگ ، تعالی (Aufhebung) ، طبیعت ، روح ، هگل