بازقدرت یابی دونالد ترامپ و نشانه شناسی روندهای نوین سیاست خارجی آمریکا (با تاکید بر کشورهای چین، روسیه و ایران)

بازقدرت یابی دونالد ترامپ نشانه هایی از روندهای ناظر بر «تغییر» سیاست خارجی آمریکا را بازتاب می دهد. با مفروض انگاری تمرکز سیاست خارجی ترامپ بر سه کشور در سه منطقه (روسیه در اوراسیا، ایران در آسیای غربی و چین در آسیا- پاسیفیک) به این پرسش پرداخته می شود که نشانه های تغییر روند سیاست خارجی آمریکای ترامپ چه اهداف و راهبردی را در برخورد با کانون های جدید درگیری بازتاب می دهند؟ فرضیه آن است که تغییر روندهای سیاست خارجی آمریکای ترامپ نشانه هایی از راهبرد «مسئولیت سپاری امنیتی به متحدان منطقه ای (اروپایی)»، «حداکثرسازی فشارهای لایه بندی شده (ایران)» و «بازموازنه سازی (چین)» را منعکس می سازد تا به مدیریت سریع بحران (صلح ازطریق قدرت) در اروپا و آسیای غربی و مدیریت زمان مند تهدید در آسیا- پاسیفیک بینجامد. هدف کاربردی مقاله آن است تا از رهگذر تبیین نظری سیاست خارجی ترامپ به دلالت های راهبردی در حو.زه سیاست خارجی ایران نائل آید. پشتوانه نظری مقاله را واقع گرایی نوکلاسیک تشکیل می دهد تا نشانه های تغییر در سیاست خارجی آمریکا برپایه متغیرها در دو سطح واحد و سیستم شناسایی شوند. در این چارچوب، برمبنای رویکرد توصیفی- تحلیلی از روش مطالعه اسنادی استفاده می شود تا راهبرد نوین سیاست خارجی آمریکا براساس نشانه های رویدادی- روندی جاری تبیین شود. یافته ها حکایت ازآن دارند که آسیای غربی و اروپا در سیاست خارجی ترامپ دیگر نه منافع حیاتی آمریکا بلکه منافع مهم آن تلقی می شوند و درمقابل آسیا-پاسفیک در حوزه منافع حیاتی آن جای گرفته و ازاین رو، راهبرد غایی ترامپ بازموازنه سازی دربرابر چین است.

کلیدواژه ها:

آمریکا ، ایران ، ترامپ ، چین ، روسیه