سرمایه های اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی با گرایش به دروغ گویی در میان دانشجویان

هدف پژوهش: دروغ گویی امری اجتماعی محسوب می شود چرا که در روابط انسانی و اجتماعی تحقق می یابد. ما همیشه با تصور حضور و وجود دیگری دروغ می گوییم. دروغ گویی یک پدیده فرهنگی و منفی اجتماعی و از صفات ناپسند اخلاقی است که متاسفانه امروزه در بین افراد جامعه به طور شایع مشاهده می شود. هدف این پژوهش بررسی رابطه بین سرمایه های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی با گرایش به دروغ گویی می باشد.روش پژوهش: روش پژوهش، توصیفی همبستگی بوده و جامعه آماری آن شامل دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز با حجم نمونه ۳۷۵ نفر می باشد که به روش تصادفی طبقه ای انتخاب گردیدند. گردآوری داده ها با استفاده از پرسشنامه ای که اعتبار آن به روش محتوایی و صوری و پایایی آن با آلفای کرونباخ محاسبه گردید، انجام شده است. در چارچوب نظری پژوهش از نظریه های بوردیو، هیرشی، برساختگرایی، پاتنام و دیگران بهره گرفته شده است. برای تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS وAmos استفاده شده است.یافته ها: نتایج ضریب همبستگی پیرسون نشان داد بین سرمایه اجتماعی و ابعاد سه گانه آن، سرمایه فرهنگی و بعد تجسم یافته آن و سرمایه اقتصادی با گرایش به دروغ گویی رابطه معکوس و معنی دار وجود دارد(۰۱/۰P<). همچنین، نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه بیانگر آن بود که متغیرهای تحقیق، ۱۹درصد از گرایش به دروغ گویی را تبیین می کنند و ۸۱درصد تغییرات واریانس توسط متغیرهایی خارج از موضوع این پژوهش قابل تبیین می باشد. ولی بین متغیرهای زمینه ای (جنس، سن، وضعیت تاهل و سطح تحصیلات) پاسخگویان و گرایش به دروغ گویی رابطه معنی داری وجود نداشت(۰۵/۰P>).نتیجه گیری: دروغ در جامعه حالت سیستماتیک دارد و در ابعاد و زمینه های مختلفی خود را نشان می دهد. نوسانات شدید اقتصادی و بی هنجاری اقتصادی، شکاف طبقاتی را افزایش داده و در این حالت اکثریت افراد جامعه قادر به تامین نیازمندی های خود نمی شوند در نتیجه انواع انحرافات اجتماعی از جمله دروغ شکل می گیرد.

کلیدواژه ها:

دروغ گویی ، سرمایه اجتماعی ، اقتصادی ، فرهنگی ، دانشجویان