معناشناسی واژه «ظهور» بر پایه روابط همنشینی و جانشینی

معناشناسی واژگان به عنوان یکی از مقدمات فهم آیات از رویکردهای جدید در پژوهشهای قرآنی به شمار می آید. با توجه به اینکه در معناشناسی، بررسی مفهومی یک واژه مرتبط با دیگر واژگان پیرامونی است، این نوشتار حاضر در پی آن است که نخست به بررسی ریشه های مصدری واژه «ظهور» در لغت و کاربردهای آن در قرآن بپردازد. پس از آن، مفاهیم همنشین و جانشین آن، مورد مطالعه قرار خواهد گرفت تا با بررسی و تحلیل همنشین ها و جانشین های واژه «ظهور» با محوریت مولفه های معنایی «ظهور» بدست آید. با مطالعه منابع معتبر لغت شناسی «آشکارشدن» اصلیترین مولفه معنایی ظهور، محسوب می شود در حالی که با رویکرد معناشناسانه عالی ترین وجه معنایی این واژه آن جایی است که در قالب اسمی به خداوند نسبت داده شود یا در قالب فعلی به افعال الهی معطوف باشد. لازم به ذکر است نوشتار حاضر با استفاده از منابع کتابخانه ای و روش توصیفی_تحلیلی به رشته تحریر درآمده است.

کلیدواژه ها:

معناشناسی ، روابط همنشینی ، روابط جانشینی ، واژه ظهور