در سوره ی نبا خداوند متعال به وصف حال گناهکاران و نیکوکاران پرداخته است. با توجه به اینکه در این سوره حوادث و رویدادها در ارتباط با یکدیگر آمدهاند، ارتباط بین اجزای متن که از طریق عوامل روساختی انسجام و زیرساختی پیوستگی قابل دریافت است می تواند به نوعی بیانگر سبک متن در شیوه کاربرد این عوامل انسجامی باشد و قرآن به شکل عام و
سوره نبا به شکل خاص می تواند چگونگی این سبک شناسی در عوامل را تبیین و تقویت نماید و به نوعی وحدت انوار متن را اظهار نماید. جستار حاضر با رهیافتی توصیفی- تحلیلی و براساس عوامل هفتگانه نظریه ی "دوبوگراند" و عوامل
وحدت اندام وار به بررسی سبک متنی در سوره ی مذکور پرداخته است. نتایج پژوهش بیانگر آن است که عوامل پیوستگی و انسجام در این سوره در خدمت بیان موضوع سوره؛ یعنی وصف حال نیکوکاران و گناهکاران قرار گرفته است. بدین صورت که مجموعه عوامل پیوستگی؛ از جمله حذف، وصل و ارجاع سبب شده که میان دو صحنه مذکور ارتباط معنایی برقرار شود و با توجه به صفات و تعاریف در این سوره میتوان چنین گفت که رویدادها در آن به ماهیتی مشخص برمی گردند که از میان آنها ارجاع به روز محشر نسبت به دیگر موارد بیشتر است. همه عوامل انسجام به دو زمان یا دو مکان یا دو موصوف برمیگردند که این امر بیانگر انسجام و وحدت انداموار میان وقایع و رخدادها در این سوره است. از سویی دیگر؛ وجود انواع روابط معنایی سبب شده که خواننده با درک آنها، ارتباط منسجمی میان پرسش و پاسخهای سوره مذکور بیابد.