بررسی عوامل خطر عود انسداد روده ی ناشی از چسبندگی در بیمارستان های منتخب آموزشی اهواز

سابقه و هدف: مدیریت چسبندگی روده باریک ایجادکننده انسداد و تعیین عوامل خطر عود از اهمیت بالایی برخوردار است. این مطالعه با هدف تعیین عوامل خطر عود در بیماران مبتلا به انسداد روده باریک ناشی از چسبندگی بستری در بیمارستان های منتخب آموزشی اهواز، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این پژوهش یک مطالعه ی توصیفی و تحلیلی از نوع گذشته نگر بود. جامعه آماری این پژوهش افراد مراجعه کننده به اورژانس جراحی بیمارستان های گلستان و امام خمینی از سال ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۲ بود (حجم نمونه ۲۵۰ نفر). پژوهشگران به واحد مدارک پزشکی بیمارستان های مربوطه مراجعه و اطلاعات مربوط به متغیرهای پژوهش در فرم جمع آوری اطلاعات وارد گردید. اطلاعات توسط نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ و آزمون های تحلیلی T مستقل، کای مربع و رگرسیون لجستیک آنالیز گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که درصد فراوانی انجام جراحی شکمی اورژانسی (۰/۰۰۱P= )، سابقه ی جراحی متعدد شکمی (۰/۰۰۴P= ) در گروه عود کرده به طور معنی دار بیش تر از گروه فاقد عود بود. بین مدت عمل (۰/۰۰۱P= )، مدت زمان ریکاوری (۰/۰۰۳P= )، میزان عفونت (۰/۰۰۲P= )، میزان خون از دست رفته (۰/۰۰۱P= )، وضعیت روده ها (۰/۰۱۵P= ) و تعداد باندهای چسبنده (۰/۰۱۹P= ) بین دو گروه عود کرده و فاقد عود تفاوت آماری معنی داری وجود داشت. تجزیه و تحلیل چند متغیره لجستیک نشان داد که سابقه جراحی اورژانسی شکم (۰/۰۵≥ P)، سابقه ی جراحی متعدد شکمی (۰/۰۵≥ P) عوامل خطر مستقل برای عود بودند. استنتاج: سابقه جراحی اورژانسی شکم و انجام جراحی های متعدد شکم از عوامل خطر مستقل عود انسداد ناشی از چسبندگی روده باریک است. میزان بروز عوارض بعد از عمل در افراد دچار عود چسبندگی روده باریک به طور معنی داری بالاتر بود. توجه به موارد فوق برای غربالگری عوامل خطر بالا در این بیماران می تواند موثر باشد.

کلیدواژه ها:

adhesion ، small intestine ، recurrence ، prognosis ، surgery ، Iran ، چسبندگی ، روده باریک ، عود ، پیش آگهی ، جراحی ، ایران