تحلیل تاثیر یکپارچه سازی فناوری های هوش مصنوعی در برنامه درسی آموزش عالی بر توانمندی های شناختی، تحلیلی و پژوهشی

هدف این پژوهش تحلیل اثر یکپارچه سازی فناوری های هوش مصنوعی در برنامه درسی آموزش عالی بر توانمندی های شناختی، تحلیلی و پژوهشی دانشجویان است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش کمی با رویکرد توصیفی–همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل دانشجویان مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد دانشگاه های شهر تربت حیدریه بود که با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد و محقق ساخته در حوزه یکپارچه سازی هوش مصنوعی در برنامه درسی و توانمندی های شناختی، تحلیلی و پژوهشی گردآوری شد. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی، همبستگی، رگرسیون چندگانه و مدل یابی معادلات ساختاری استفاده گردید. نتایج تحلیل های استنباطی نشان داد که یکپارچه سازی فناوری های هوش مصنوعی اثر مثبت و معناداری بر هر سه بعد توانمندی های شناختی، تحلیلی و پژوهشی دارد. بیشترین اثر مربوط به توانمندی های پژوهشی بود و پس از آن توانمندی های تحلیلی و شناختی قرار گرفتند. همچنین، نتایج مدل یابی معادلات ساختاری حاکی از برازش مناسب مدل و معناداری مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم بود. یافته ها نشان می دهد که ادغام هدفمند هوش مصنوعی در برنامه درسی آموزش عالی می تواند نقش موثری در ارتقای شایستگی های کلیدی دانشجویان ایفا کند و زمینه ساز یادگیری عمیق و پژوهش محور شود. هدف این پژوهش تحلیل اثر یکپارچه سازی فناوری های هوش مصنوعی در برنامه درسی آموزش عالی بر توانمندی های شناختی، تحلیلی و پژوهشی دانشجویان است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش کمی با رویکرد توصیفی–همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل دانشجویان مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد دانشگاه های شهر تربت حیدریه بود که با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد و محقق ساخته در حوزه یکپارچه سازی هوش مصنوعی در برنامه درسی و توانمندی های شناختی، تحلیلی و پژوهشی گردآوری شد. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی، همبستگی، رگرسیون چندگانه و مدل یابی معادلات ساختاری استفاده گردید. نتایج تحلیل های استنباطی نشان داد که یکپارچه سازی فناوری های هوش مصنوعی اثر مثبت و معناداری بر هر سه بعد توانمندی های شناختی، تحلیلی و پژوهشی دارد. بیشترین اثر مربوط به توانمندی های پژوهشی بود و پس از آن توانمندی های تحلیلی و شناختی قرار گرفتند. همچنین، نتایج مدل یابی معادلات ساختاری حاکی از برازش مناسب مدل و معناداری مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم بود. یافته ها نشان می دهد که ادغام هدفمند هوش مصنوعی در برنامه درسی آموزش عالی می تواند نقش موثری در ارتقای شایستگی های کلیدی دانشجویان ایفا کند و زمینه ساز یادگیری عمیق و پژوهش محور شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، برنامه درسی آموزش عالی ، توانمندی شناختی ، توانمندی تحلیلی ، توانمندی پژوهشی