<span lang="AR-SA">اپیدمیولوژی و ویژگی های کلینیکوپاتولوژیک ضایعات ستون مهره <span lang="AR-SA">(<span lang="AR-SA">مطالعه ای<span lang="AR-SA"> <span lang="AR-SA">۱۰ساله<span lang="AR-SA">)

مقدمه: ستون مهره بخش حیاتی سیستم اسکلتی-عضلانی است و ضایعات آن می توانند به طور قابل توجهی بر کیفیت زندگی بیماران تاثیر بگذارند. ضایعات خوش خیم ستون مهره، مانند عفونت ها، قابل درمان هستند اما اغلب تشخیص آن ها دشوار است، درحالی که ضایعات بدخیم، ازجمله سارکوم ها و تومورهای متاستاتیک، پیش آگهی ضعیفی دارند. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی-مقطعی بیماران مبتلا به ضایعات خوش خیم و بدخیم ستون مهره در فاصله ۱۰ سال در یک بیمارستان آموزشی بررسی شدند. داده ها با استفاده از پرسش نامه ی ساختاریافته جمع آوری و با نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ تحلیل شدند. متغیرها شامل سن، جنس، نوع پاتولوژی، نوع ضایعه (خوش خیم/ بدخیم)، اندازه ی ضایعه، منشا آناتومیک و سال تشخیص بودند. نتایج و بحث: ۱۱۴ بیمار با میانگین سنی ۵/۲۰ ± ۱/۵۲ سال (دامنه: ۱ ماه تا ۸۹ سال) شامل می شوند. مردان۸۰ مورد (۲/۷۰ درصد) را تشکیل می دادند. از کل ضایعات، ۶۳ مورد (۳/۵۵ درصد) خوش خیم و ۵۱ مورد (۷/۴۴ درصد) بدخیم بودند. درگیری ناحیه ی کمری شایع ترین (۶۴ درصد) بود، سپس ناحیه ی پشتی (۲/۲۰ درصد)، ساکرال (۲/۱۳ درصد) و گردنی (۶/۲ درصد). از نظر پاتولوژیک، ضایعات التهابی (۱/۴۹ درصد) شایع ترین بودند، پس از آن سرطان ها (۶/۳۸ درصد)، لنفوم ها (۴/۴ درصد)، تومورهای خوش خیم (۵/۳ درصد)، سارکوم ها (۹/۰ درصد) و سایر موارد (۵/۳ درصد). هیچ ارتباط معنی داری بین نوع ضایعه و جنس، سن، محل ضایعه یا سال تشخیص مشاهده شد (۰۵/۰ستون مهره بودند، اما ضایعات بدخیم نیز تقریبا نیمی از موارد را تشکیل می دادند. ناحیه ی کمری بیشترین درگیری را داشت. این یافته ها بر اهمیت رویکردهای تشخیصی جامع تاکید می کنند و نیاز به مطالعات چندمرکزی برای بهبود مدیریت ضایعات ستون مهره را پیشنهاد می دهند.

کلیدواژه ها:

ستون مهره ، ضایعات ستون مهره ، کلینیکوپاتولوژی