<span lang="AR-SA">درد پیلار پس از آزادسازی تونل کارپال <span lang="AR-SA">(<span lang="AR-SA">مطالعه ی مروری<span lang="AR-SA">)

مقدمه: درد پیلار (Pillar pain) یکی از پیامدهای پس از آزادسازی تونل کارپال (CTR) است که به صورت درد عمقی یا حساسیت فشاری در نواحی تنار و هیپوتنار بروز می کند و می تواند بازگشت به کار و رضایت بیمار را مختل کند. این مقاله ی مروری، با تمرکز بر علت شناسی، رویکردهای درمانی نوین و الگوریتم عملی مدیریت درد پیلار تهیه شده است. مواد و روش ها: جست وجوی ساختاریافته در PubMed و منابع مکمل تا دسامبر ۲۰۲۵ انجام شد. مطالعات کارآزمایی بالینی، مرورهای نظام مند و متاآنالیز، مطالعات کوهورت و مرورهای روایی معتبر، که به درد پیلار، عوامل خطر، پاتوفیزیولوژی یا درمان های پس از CTR پرداخته بودند، استخراج و دسته بندی شدند. نتایج و بحث: شواهد نشان می دهد درد پیلار غالبا خودمحدودشونده است و بیشتر موارد طی ۳ تا ۶ ماه فروکش می کند‎. بااین حال، در برخی گزارش ها حدود نیمی از بیماران آن را تجربه می کنند. علت شناسی چندعاملی است و شامل تغییرات بیومکانیکی قوس کارپال پس از قطع رباط عرضی‎، التهاب بافت نرم یا اسکار، حساسیت شاخه ی پوستی کف دستی عصب مدین یا نوروما و عوامل مرکزی می شود. درمان های غیرجراحی ستون اصلی مدیریت هستند و شامل آموزش و اطمینان بخشی، مدالیته های کاردرمانی (کاهش حساسیت، ماساژ، تمرینات تدریجی)، داروهای ضدالتهاب/ ضددرد غیرمخدر و در موارد مقاوم درمان های کم تهاجمی مانند شاک ویو خارج بدنی (ESWT)‎ و فوتوبیومدولیشن‎ است. شواهد نوظهور درباره ی لیزر فرکشنال CO₂ برای موارد مقاوم امیدوارکننده ولی هنوز محدود است‎. از منظر پیشگیری، تکنیک های کم تهاجمی و نیز انتخاب روش مناسب ترمیم پوست می تواند بر درد پیلار کوتاه مدت اثرگذار باشد‎. نتیجه گیری: درد پیلار پس از CTR غالبا خوش خیم و گذرا است، اما نیازمند رویکرد مرحله ای و چندوجهی است. ترکیب آموزش بیمار، توان بخشی هدفمند و راهکارهای غیرمخدر برای کنترل درد و استفاده ی انتخابی از درمان های کم تهاجمی در موارد مقاوم، بهترین توازن میان اثربخشی و ایمنی را فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

سندروم تونل کارپال ، آزادسازی تونل کارپال ، درد پیلار ، درد پس از عمل