بررسی ساخت های همپایه انفصالی در زبان فارسی

هدف این مقاله این است تا امکانات زبان فارسی برای بیان ساخت های همپایه انفصالی را مورد بررسی قرار دهد. زبان فارسی، اغلب از همپایه سازها برای نشان دادن همپایگی انفصالی استفاده می کند. در صورت استفاده از همپایه ساز، زبان فارسی از سه نوع آن بهره می برد که عبارتند از: بسیط، مرکب و گسسته(دوتایی). هدف ما در پژوهش حاضر مشخص ساختن همپایه سازهای انفصالی فارسی، تعیین جایگاه آنها و بررسی حساسیت همپایه سازهای انفصالی فارسی به مقوله پایه ها می باشد. داده های این پژوهش مشتمل بر ۴۴ جمله است که از گویشوران بومی و یا موتور جستجوگر گوگل جمع آوری شده اند. در بین این همپایه سازها تعدادی می توانند علاوه بر بیان همپایگی انفصالی، دیگر انواع همپایگی را نیز بیان کنند که رایج ترین آن «و» می باشد که به صورت هم زمان به عنوان همپایه سازهای عطفی، تقابلی، علی و انفصالی می تواند بکار رود. در این زبان علاوه بر «یا» از کلمات پرسشی، قیدهای مربوط به تردید و شک و همچنین منابع فعلی نیز می توان به عنوان همپایه ساز انفصالی استفاده کرد که اکثریت آنها همپایه سازهای بومی زبان فارسی می باشند و از دیگر زبان های قرض گرفته نشده اند. به لحاظ جایگاه همپایه سازهای انفصالی زبان فارسی به صورت های زیر بکار می روند: [co- A][B]) و [A][B-co]).

کلیدواژه ها:

زبان فارسی ، ساخت همپایه ، همپایگی انفصالی ، همپایه ساز