<span lang="FA">ارزیابی روش های مدل سازی بردار متغیر تصمیم <span lang="AR-SA">در طراحی بهینه <span lang="FA">چندفازی<span lang="AR-SA"> شبکه های توزیع آب

برخلاف روش طراحی استاتیکی که رویکردی سنتی محسوب می شود و فرآیند طراحی شبکه آبرسانی را در یک مرحله به انجام می رساند، روش طراحی دینامیکی با تقسیم بندی دوره طرح به فازهای متعدد، طراحی شبکه توزیع آب را انجام می‎دهد. امروزه به منظور دستیابی به طرح های بهینه در روش طراحی دینامیکی، الگوریتم های بهینه سازی چندهدفه مورد استفاده قرار می گیرند. در پژوهش حاضر، ابتدا روش طراحی و ساخت چندفازی که زیرمجموعه ای از طراحی دینامیکی است، تشریح شده است. سپس، دو رویکرد متمایز مدل تجمیعی و مدل تفکیکی برای مدل سازی بردار متغیرهای تصمیم گیری در الگوریتم بهینه سازی چندهدفه معرفی می شوند. مدل تجمیعی در هر فاز از یک کروموزوم واحد استفاده می کند، در حالی‎که مدل تفکیکی برای هر فاز از دو کروموزوم مجزا بهره می گیرد. در نهایت، تاثیراتی که این دو رویکرد مدل سازی بردار متغیرهای تصمیم گیری بر طراحی چندفازی شبکه های آبرسانی اعمال می نمایند، مورد مقایسه و ارزیابی قرار می گیرند. نتایج نشان می دهد که مدل تفکیکی منجر به بهبود ۱۰ درصدی جواب های جبهه پارتوی نهایی نسبت به مدل تجمیعی شده است. علاوه‎بر این، این مدل موجب افزایش ۶ درصدی تعداد جواب های نهایی جبهه پارتو و افزایش ۲ برابری تعداد جواب های امکان پذیر در تکرارهای ابتدایی در مقایسه با مدل تجمیعی شده است.

کلیدواژه ها:

شبکه های توزیع آب ، بهینه سازی چندهدفه ، طراحی استاتیکی و دینامیکی ، روش چندفازبندی