مقایسه اثرات سرریز سیاست های پولی و مالی چین و ایران بر متغیرهای کلان اقتصادی ایران

تغییرات در سیاست های پولی و مالی چین می تواند از طریق تغییرات در نرخ ارز، جریان سرمایه و انتظارات بازار، اثرات قابل ملاحظه ای بر متغیرهای کلان اقتصادی ایران داشته باشد. از سوی دیگر، ایران به عنوان یک اقتصاد در حال توسعه و وابسته به درآمدهای نفتی، نیز از طریق سیاست های پولی و مالی داخلی خود، بر متغیرهای حقیقی مانند صادرات، واردات، اشتغال و سرمایه گذاری تاثیر می گذارد.این پژوهش به بررسی و مقایسه اثرات سرریز سیاست های پولی و مالی چین و ایران بر متغیرهای کلان اقتصادی ایران با استفاده از رویکرد خودرگرسیون برداری با پارامترهای متغیر در طول زمان (TVP-VAR) و با استفاده از داده های ماهیانه طی دوره ۲۰۲۲-۱۹۹۹ پرداخته است. متغیرهای مورد استفاده در مدل برای ایران شامل نرخ ارز حقیقی موثر (REXCH)، اشتغال (EMP)، صادرات کالاها و خدمات (EXP)، واردات (IMP)، تشکیل سرمایه ثابت ناخالص (GFCF)، رشد عرضه پول (M۲) و مخارج کل دولتی (EXPEN) است. برای چین و ایران، رشد عرضه پول و مخارج کل دولتی نیز به عنوان شاخص های سیاست پولی و مالی در نظر گرفته شدند.یافته ها حاکی از آن است که تاثیر شوک های سیاستی چین بر اقتصاد ایران محدود و کوتاه مدت بوده است. در مقابل، شوک های سیاستی داخلی ایران، به ویژه رشد نقدینگی و کل مخارج دولت، به عنوان منابع اصلی نوسانات اقتصادی کشور محسوب می شوند.رشد نقدینگی ایران پایدارترین و تاثیرگذارترین متغیر در انتقال نوسانات به سایر بخش ها بوده است و افزایش نقدینگی با فشار تورمی، کاهش قدرت خرید، بی ثباتی نرخ ارز و تضعیف اشتغال همراه است.

کلیدواژه ها:

رشد نقدینگی ، سیاست پولی ، سیاست مالی ، مخارج کل دولتی