تاثیر بیکاری جنسیتی بر آلودگی محیط زیست در استان های ایران

یکی از موضوعات چالش برانگیز در اقتصاد محیط زیست، پاسخگویی به این پرسش اساسی بوده است که آیا رشد اقتصادی منجر به آلودگی محیط زیست می­شود؟ بعد جنسیتی در بازار کار، که می تواند بر رفتارهای زیست محیطی تاثیر بگذارد، تاکنون در مدل سازی های زیست محیطی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. هدف این مطالعه بررسی رابطه میان بیکاری جنسیتی و آلودگی محیط زیست در چارچوب فرضیه منحنی کوزنتس زیست محیطی در استان های ایران است. داده های پژوهش به صورت سالانه برای ۳۱ استان در بازه ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۰ جمع آوری شده و از روش داده های تابلویی برای برآورد اثر نرخ بیکاری زنان و مردان بر انتشار کربن دی اکسید استفاده شده است. یافته ها نشان می دهد که رشد اقتصادی به کاهش انتشار کربن دی اکسید منجر می شود؛ بنابراین، استان های ایران در بخش نزولی منحنی زیست محیطی کوزنتس قرار دارند. همچنین نتایج بیانگر آن است که افزایش بیکاری مردان با کاهش آلودگی زیست محیطی همراه است، در حالی که افزایش بیکاری زنان به تشدید تخریب محیط زیست منجر می شود. علاوه بر این، افزایش نابرابری جنسیتی در بیکاری نیز موجب افزایش آلودگی زیست محیطی می­شود. بر اساس این نتایج، فرضیه منحنی فیلیپس زیست محیطی تنها برای مردان در استان های ایران تایید می شود. همچنین نتایج نشان می دهد که ارتقای سطح اشتغال زنان و افزایش مشارکت اقتصادی آنان می تواند به بهبود شرایط زیست محیطی منجر شود. این یافته­ها اهمیت حضور زنان در بازار کار را از دیدگاه زیست محیطی برجسته می کند و نشان می دهد که اشتغال زنان نه تنها اثر منفی بر محیط زیست ندارد، بلکه می تواند عاملی برای بهبود کیفیت آن باشد.

کلیدواژه ها:

بیکاری جنسیتی ، منحنی کوزنتس زیست محیطی ، استان های ایران