تحلیل هم آفرینی دیجیتالی شدن در محلات حاشیه نشینی شهر مشهد

ارتقای هم افزایی دیجیتالی شدن در محلات حاشیه نشین، گامی حیاتی جهت کاهش شکاف دیجیتال و محرومیت های اجتماعی-اقتصادی محسوب می شود. این امر از طریق تسهیل دسترسی به اطلاعات، تقویت مشارکت مدنی و بهبود تعامل با نهادهای خدماتی، می تواند به توانمندسازی ساکنین و بهبود کیفیت زندگی آنان کمک شایانی نماید. هدف این پژوهش، تحلیل هم­آفرینی دیجیتالی­شدن محلات حاشیه­­نشینی شهر مشهد است. نوع تحقیق کاربردی و برای گردآوری­ داده­ها از روش­های کتابخانه­ای(اسنادی) و میدانی(مشاهده و پرسش­نامه) استفاده شده است. برای تجزیه­وتحلیل اطلاعات از آماره توصیفی (میانگین، انحراف معیار و واریانس) و آماره استنباطی(t تک­نمونه­ای و هبستگی پیرسون) بهره­ گرفته شده است. یافته­های تحقیق نمونه­ای نشان می­دهد که بین تمام شاخص­های شش­گانه (مشارکت دیجیتالی، تنوع ذی­نفعان دیجیتال، شفافیت و دسترسی به اطلاعات دیجیتال، تعامل و ارتباط دوسویه دیجیتال، خروجی­ها و دستاوردهای دیجیتالی­شدن، رضایت مشارکت کنندگان از مشارکت دیجیتال) رابطه معنادار و مثبتی وجود دارد که نشان­دهنده اثرات مثبت دیجیتالی­شدن حاشیه­نشینی شهری در شاخص­های شهر مورد مطالعه می­باشد؛ لذا بجز شاخص تعامل و ارتباط دوسویه دیجیتالی­شدن با میانگین(۰۰/۳)، برای تمامی مولفه­ها میانگین پایین­تر از حد مطلوبیت عددی (۳) بوده است؛ بنابراین، تفاوت معناداری در سطح آلفا ۰۱/۰ قابل­مشاهده بوده و عمدتا به شکل مثبت ارزیابی و برآورد شده است. نتایج آزمون پیرسون نشان می دهد که در سطح معنی داری (sig = ۰/۰۰۰)، شاخص­های هم­آفرینی دیجیتالی­شدن در محلات شهری مورد مطالعه، با هم رابطه دارند؛ به­طوری­که شاخص رضایت مشارکت کنندگان از مشارکت دیجیتال با ضریب همبستگی ۰.۷۶۲ بیشترین ارتباط را با متغیر اصلی پژوهش داشته است؛ در مقابل، شاخص شفافیت و دسترسی به اطلاعات دیجیتال با ضریب همبستگی ۰.۳۸۲ کمترین ارتباط را نشان داده است.

کلیدواژه ها:

حاشیه نشینی ، هم افزایی ، دیجیتالی شدن ، محلات شهر مشهد