تاثیر رهبری زمانی بر رفتار کاری نوآورانه با نقش تعدیل گر اشتیاق نوآوری

در بستر پویای سازمان های امروزی، که با فشارهای زمانی مستمر، پیچیدگی های ساختاری و محدودیت منابع روبه رو هستند، هم افزایی میان رهبری موثر، مدیریت زمان و بهره گیری از ظرفیت نوآورانه کارکنان، اهمیتی راهبردی دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر رهبری زمانی بر رفتار کاری نوآورانه و تبیین نقش تعدیل گر اشتیاق نوآوری انجام شد. مطالعه در چارچوب پارادایم اثبات گرایی، با رویکرد کمی و طرح مقطعی، و از طریق پرسشنامه محقق ساخته اجرا گردید. جامعه آماری کارکنان کمیته امداد امام خمینی(ره) استان کردستان (۳۲۱ = N) بود که از میان آن ها، ۲۲۰ نفر با بهره گیری از فرمول کوهن و نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. روایی و پایایی ابزار با استفاده از بارهای عاملی، پایایی ترکیبی، آلفای کرونباخ، شاخص های روایی محتوا (CVR و CVI)، روایی همگرا (AVE) و روایی واگرا (HTMT) تایید شد. تحلیل داده ها با مدل سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS‑SEM) نشان داد رهبری زمانی تاثیر مثبت و معناداری بر رفتار کاری نوآورانه دارند (β = ۰.۳۱۲, p < ۰.۰۰۵)  همچنین اشتیاق نوآوری، این رابطه را به طور معناداری تعدیل و تقویت می کند (β = ۰.۴۰۶, p < ۰.۰۰۱) تحلیل واریانس نشان داد گروه مدیران، طبقه سنی ۴۰-۳۱ سال و مدرک تحصیلی فوق لیسانس و بالاتر به ترتیب بالاترین سطح رهبری زمانی، اشتیاق نوآوری و رفتار کاری نوآورانه را دارند. یافته ها با تلفیق نظریه های حفظ منابع و تبادل اجتماعی، بر هم افزایی رهبری زمانی و اشتیاق نوآوری برای ارتقای رفتار کاری نوآورانه و تطبیق مدل های مدیریتی با انگیزش و ویژگی های جمعیت شناختی تاکید دارند. نوآوری پژوهش، تلفیق تحلیل زمانی و بعد انگیزشی در بافت ماموریت محور است.

کلیدواژه ها:

رهبری زمانی ، اشتیاق نوآوری ، رفتار کاری نوآورانه ، کمیته امداد امام خمینی(ره) ، مدلسازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM)