تدوین الگوی پدیده استعفای خاموش: چالش مدیران منابع انسانی (علل، پیامدها و راهبردها)

استعفای خاموش یک مسئله هشدار دهنده است که در آن میل به انجام رفتارهای شهروندی در کارکنان از بین می­رود و آنها به گونه­ای عمل می­کنند که تنها صورت کار حفظ شود. به عبارتی فرد حداقل (کمترین) کار خود را انجام می­دهد، بدون اینکه فراتر از آن رفتار کند. پژوهش حاضر با هدف تدوین الگوی پدیده استعفای خاموش: چالش مدیران منابع انسانی (علل، پیامدها و راهبردها) در سازمان­های دولتی انجام گرفت. از طرفی پژوهش حاضر دارای رویکردی کیفی و در پارادایم استقرایی است که از نوع توصیفی پیمایشی و از نظر هدف کاربردی است. جامعه آماری پژوهش را ۲۱ نفر از خبرگان (اساتید حوزه مدیریت و مدیران سازمان­های دولتی) تشکیل می­دهند که براساس اصل کفایت نظری و روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب شدند. لازم به ذکر است که برای گردآوری داده­ها از رویکرد تحلیل مضمون بهره گرفته شد. بنابراین، پس از مطالعه متون، سوالاتی در قالب مصاحبه نیمه­ساختاریافته در اختیار خبرگان قرار گرفت و دیدگاه­ها و نظرات آنها در خصوص پدیده استعفای خاموش مورد بررسی قرار گرفت. سپس داده­های حاصل به کمک نرم­افزار (MAXQDA) و شبکه مضامین تحلیل گردید. همچنین به منظور سنجش روایی و پایایی ابزار گردآوری داده­ها از روایی محتوا و پایایی سنجی میان کدگذار و درون کدگذار استفاده شد. نتایج نشان می­دهد که ۹ عامل به عنوان عوامل موثر، ۶ عامل به عنوان پیامد فردی، ۸ عامل به عنوان پیامد سازمانی و ۸ عامل به عنوان راهبردهای استعفای خاموش در سازمان­های دولتی شناسایی شد و در نهایت الگوی پژوهش تدوین شد.

کلیدواژه ها:

استعفای خاموش ، اهمال کاری ، غیبت ، سازمان های دولتی